دهه شصتی ها و حتی نسل های قبل تر یادشان هست که خنده های واقعی از کجا شروع شد؛ همان روزهایی که پای تلویزیون می نشستیم و با انواع سریال کمدی ایرانی دهه ۷۰ و ۸۰ حسابی می خندیدیم. از ساعت خوش با آن شوخی های بامزه گرفت تا کاکتوس که حال و هوایی خاص داشت.
حتی برنامه نوجوان سیب خنده هنوز هم بعد از گذشت سال ها جذاب و بامزه به نظر می رسد. در میان همه این آثار قطار ابدی یکی از متفاوت ترین و خلاق ترین سبک های کمدی را در تاریخ تلویزیون ایران رقم زد.
در ادامه این مطلب قرار است با هم نگاهی بیندازیم به بهترین سریال کمدی ایرانی؛ مجموعه هایی که بعضی برایمان پر از خاطرات نوستالژیک هستند و بعضی هایشان از کارهای تازه تلویزیون اند. فهرستی که از روزهای قدیمی شروع می شود و قدم به قدم تا سریال های جدید پیش می رود.

سریال همسران یکی از ماندگارترین و دوست داشتنی ترین کمدی های تلویزیون ایران است که در سال ۱۳۷۳ پخش شد و هنوز هم در ذهن بینندگان قدیمی زنده مانده است. این مجموعه به کارگردانی بیژن بیرنگ و مسعود رسام ساخته شد و با فضای خانوادگی و دیالوگ های طنز و صمیمی اش توانست دل مخاطبان را ببرد. داستان درباره دو خانواده است که در همسایگی هم زندگی می کنند.
کمال و مهین زوجی میانسال با بازی فردوس کاویانی و مهرانه مهین ترابی، در کنار زوج جوانی به نام علی و مریم زندگی می کنند که نقششان را فرهاد جم و الهام پاوه نژاد بازی کرده اند. ماجراهای این دو خانواده پر از موقعیت های خنده دار روزمره است که با لحن و شوخی های ساده روایت می شود و باعث شده تا هیچ وقت تماشای آن قدیمی به نظر نرسد.
علاوه بر این عبارت مشهور «با تشکر از خانواده محترم رجبی» که در پایان تیتراژ دیده می شد به یکی از شوخی های رایج میان بینندگان تبدیل شد و تا سال ها در ذهن مردم باقی ماند.همسران با ترکیب طنز، زندگی واقعی و بازی های گرم و طبیعی بازیگرانش شروعی درخشان برای همکاری بیرنگ و رسام در ساخت سریال های کمدی تلویزیون بود.

ساعت خوش یکی از ماندگارترین کمدی های تلویزیون ایران است که در سال ۱۳۷۴ به کارگردانی مهران مدیری ساخته شد. در زمانی که هنوز نام مدیری چندان شناخته شده نبود این مجموعه با استقبال گسترده مردم روبه رو شد و آغازگر دوره ای تازه در طنز تلویزیونی شد.
ساختار ساعت خوش آیتمی بود و هر بخش داستانی جداگانه با فضایی شوخ طبع و انتقادی داشت. از میان آیتم های پرطرفدار این مجموعه می توان به خان دایی جان اشاره کرد؛ بخشی شیرین با بازی نادر سلیمانی در نقش دایی و سعید آقاخانی در نقش خواهرزاده بازیگوشی که مدام دایی اش را به ستوه می آورد.
آغاز این آیتم با ترانه معروف «سلام، سلام صدتا سلام» در ذهن بینندگان باقی مانده است. بخش دیگر، کارآگاه درک نسخه طنز سریال آلمانی معروف “درک” بود با هنرنمایی رضا شفیعی جم در نقش کارآگاه و همراهی داوود اسدی و نیما فلاح به عنوان دستیارانش.
اما یکی از جذاب ترین قسمت ها، مسابقه هفته بود که با اجرای مهران مدیری در نقش مجری و حضور رضا عطاران در نقش شرکت کننده محبوب، فضای طنز و رقابت را تلفیق می کرد. سایر بازیگران در نقش شرکت کنندگانی ظاهر می شدند که از سوی مجری با شوخی های تند و خنده دار روبه رو می شدند.
این آیتم الهام گرفته از مسابقه واقعی “مسابقه هفته” با اجرای منوچهر نوذری، دایی مهران مدیری، بود و به خوبی خاطره آن برنامه را در قالبی طنز زنده کرد.

خانه سبز یکی از خاطره انگیزترین و محبوب ترین سریال های کمدی تلویزیون ایران است که در سال ۱۳۷۵ به کارگردانی بیژن بیرنگ و مسعود رسام ساخته شد. این مجموعه ادامه موفقیت سریال همسران بود و توانست با فضایی گرم و خانوادگی، نسل های گوناگون مخاطبان تلویزیون را جذب کند.
داستان درباره خانواده ای سه نسله است که همراه با وابستگان خود در ساختمانی سبزرنگ زندگی می کنند؛ خانه ای که در پایان سریال به دلیل قرار گرفتن در مسیر احداث اتوبان، مجبورند آن را ترک کنند و همین موضوع نمادی از جدایی ناخواسته و گذر زمان در زندگی ایرانیان است.
در این سریال خسرو شکیبایی نقش رضا را ایفا می کند؛ وکیلی آرام و خردمند که همراه همسرش عاطفه (مهرانه مهین ترابی) در همسایگی پدر (داریوش اسدزاده) و مادرش (حمیده خیرآبادی) زندگی می کند. پسر آن ها یعنی فرید جنگلبرد با بازی رامبد جوان، شخصیتی شوخ طبع و پرجنب وجوش است که در طول داستان دلباخته لیلی (آتنه فقیه نصیری) می شود و سرانجام با او ازدواج می کند.همچنین خانواده خواهر رضا نیز در همان ساختمان حضور دارند و پسر بانمکشان با بازی آرش نادی، لحظات بامزه ای می آفریند.
خانه سبز علاوه بر فضای احساسی و طنز ظریف خود با دیالوگ ها و لحظه های به یادماندنی اش در ذهن مردم ماندگار شد؛ از جمله فریاد معروف «فرررییییید!» از مهرانه مهین ترابی و گفت وگوهای خنده دار درباره «جد بزرگ».پس از گذشت سال ها، هنوز بخش هایی از این سریال در شبکه های اجتماعی بازنشر می شود و یاد آن در ذهن مخاطبان زنده مانده است.

سیب خنده از موفق ترین و دوست داشتنی ترین سریال های طنز دهه هفتاد است که در سال ۱۳۷۶ به کارگردانی رضا عطاران و شیرین جاهد ساخته شد. این مجموعه در اصل با هدف سرگرمی کودکان و نوجوانان تولید شد اما به دلیل شوخی ها و موقعیت های بامزه اش، میان بزرگسالان نیز محبوبیتی گسترده پیدا کرد.
همکاری عطاران با جاهد که پیش تر در مجموعه ساعت خوش تجربه ای مشترک داشتند به کشف چند چهره تازه نفس در کمدی انجامید؛ بازیگرانی مانند جواد رضویان، مجید صالحی، یوسف تیموری، بهراد خرازی و امیر غفارمنش که بعدها هر یک در طنز تلویزیونی جایگاه ویژه ای یافتند.
این سریال ساختاری آیتمی داشت و هر قسمت شامل چند موقعیت مستقل بود. مشهورترین آیتم آن، گفت وگوی طنزآمیز میان دو شخصیت با بازی بهراد خرازی و مجید صالحی بود. در این بخش مجید در فهم واژه ها دچار اشتباه می شد و بحث های خنده دار و بی پایانی میان شان درمی گرفت.
همین گفت وگوها و خلاقیت در بازی و متن، سیب خنده را به یکی از پربیننده ترین و ماندگارترین آثار طنز تلویزیون ایران تبدیل کرد؛ اثری که هنوز هم در ذهن بینندگانش با لبخند به یاد آورده می شود.

روزگار جوانی از آثار ماندگار تلویزیون ایران در دهه هفتاد است که با کارگردانی اصغر توسلی و شاپور قریب بین سال های ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۷ پخش شد. این مجموعه با نگاهی صمیمی و طنزآمیز به زندگی چند دانشجو می پردازد که همه با هم در یک خانه زندگی می کنند و در کنار تحصیل با مسائل و دغدغه های جوانی و زندگی جمعی روبه رو هستند.
سریال با فضایی شاد اما واقع گرایانه، دوستی، تلاش، شکست و امید نسل جوان را به تصویر کشید و از نخستین آثاری بود که به شکل جدی دنیای دانشجویی را به تلویزیون آورد. بازیگران اصلی آن از جمله کیهان ملکی، امین حیایی، نصرالله رادش، مهدی صبایی و بهزاد خداویسی در خلق لحظات ماندگار نقش مهمی داشتند. برای امین حیایی این مجموعه سکوی پرتابی شد تا استعدادش دیده شود و راهش به سوی سینما باز گردد.

این چند نفر از آثار کمدی محبوب سال ۱۳۷۸ است که نخستین همکاری مهران غفوریان در مقام کارگردان با رضا عطاران و رضا شفیعی جم به عنوان نویسنده محسوب می شود. این مجموعه داستان چهار برادر با نام مشترک «هژیر» را روایت می کرد که زندگی شان پر از ماجرا و موقعیت های خنده دار بود.
فلامک جنیدی در نقش «خواهر هژیرها» حضوری درخشان داشت و توانست بینندگان را با بازی صمیمی و طبیعی خود همراه کند. نقش این چهار برادر را مهران غفوریان، بیژن بنفشه خواه، رضا شفیعی جم و ارژنگ امیرفضلی ایفا کردند.
یکی از جذاب ترین شخصیت ها، عموی هژیرها بود که خود غفوریان با تغییر صدا و چهره او را بازی می کرد و این نقش محبوبیتی بی سابقه یافت. سریال این چند نفر پلی بود برای ساخت اثر موفق بعدی غفوریان یعنی زیر آسمان شهر که نامش را در تاریخ طنز تلویزیون ماندگار کرد.

آژانس دوستی ساخته گروهی از کارگردانان از جمله احمد رمضان زاده، محرم زینال زاده، حمیدرضا صلاحمند، امیر قویدل، کاوه دژکام و اکبر منصور فلاح، در سال ۱۳۷۸ پخش شد و به سرعت به یکی از محبوب ترین سریال های طنز ایرانی تبدیل گردید.
داستان سریال در دفتر یک آژانس مسافربری می گذرد و هر قسمت ماجرای رانندگان و مسافرانی را روایت می کند که با درگیری ها، شوخی ها و موقعیت های شیرین زندگی روبه رو می شوند. حضور بازیگرانی همچون حسین پناهی، اسماعیل داورفر، فردوس کاویانی، علی نصیریان، آهو خردمند، آتش تقی پور، اصغر همت، پژمان بازغی و سحر جعفری جوزانی به اثر عمق بخشیده بود.
نقش آفرینی خاص و متفاوت حسین پناهی، طنز ظریف در کنار لحظات انسانی را پدید آورد. این سریال برای پژمان بازغی و سحر جعفری جوزانی آغازگر شهرت شد و در خاطره تلویزیون به عنوان اثری دلنشین جای گرفت.

کاکتوس یکی از ماندگارترین سریال های اجتماعی-طنز تلویزیون به کارگردانی و نویسندگی محمدرضا هنرمند بین سال های ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۳ پخش شد. این مجموعه با ترکیبی هوشمند از کمدی و نقد اجتماعی، گروهی از افراد میان سال را به تصویر می کشید که گرد هم می آیند تا «شرکتی» تأسیس کنند اما بیشتر وقتشان صرف حرف زدن و جدل بر سر مسائل بی اهمیت می شود.
داستان از زندگی آقای تقی زاده و همسرش وجیهه خانم آغاز می شود که ناگهان یکی از دوستان قدیمی به نام دکتر جواد (از فرنگ برگشته) تصمیم می گیرد در آپارتمان آن ها دفتر کارش را راه بیندازد و این آغاز ماجراهایی خنده دار و تأمل برانگیز است.
با ورود شخصیت هایی مانند کتلمیان با بازی رضا فیض نوروزی، فضای طنز عمیق تر می شود. کاکتوس با حضور هنرمندانی چون خسرو شکیبایی، سیروس ابراهیم زاده، رسول نجفیان، فتحعلی اویسی، سروش صحت و محمد کاسبی جلوه ای از طنز هوشمند و اجتماعی را به مخاطب ارائه داد و هنوز هم از آثار ماندگار تلویزیون ایران به شمار می آید.

کت جادویی یکی از سریال های طنز خلاقانه و محبوب سال ۱۳۷۸ بود که با کارگردانی محمدحسین لطیفی و حضور چهره هایی چون رامبد جوان، بهزاد فراهانی، نیکو خردمند، فخری خوروش و محسن قاضی مرادی ساخته شد.
این سریال داستان مردی جوان به نام عماد را روایت می کند که در شرکت مشغول کار است و روزی رئیسش (بهزاد فراهانی) کت خود را به او می سپارد. عماد پس از مدتی متوجه می شود این کت عجیب از جیب هایش اسکناس بی پایان بیرون می آید.
ماجرا از این جا به شکلی طنزآمیز پیش می رود و با ورود شخصیت مرموزی به نام آقای اسکویی، راز قدرت جادویی این کت آشکار می شود. فضای دلچسب و بازی های درخشان رامبد جوان و دیگر بازیگران باعث شد کت جادویی به اثری به یادماندنی در تاریخ طنز تلویزیون تبدیل شود.

قطار ابدی از آثار خاطره انگیز و آیتمی تلویزیون بود که بین سال های ۱۳۷۸ تا ۱۳۷۹ با کارگردانی مشترک بهروز بقایی و رضا عطاران پخش شد. بخش اصلی سریال درباره خانواده ای چهار نفره بود که زندگی روزمره شان با طنز لطیف و موقعیت های جالب روایت می شد؛
در کنار آن آیتم های کوتاه و نمادین مانند حسن کچل، شهرزاد قصه گو، نرون، رابین هود و تیمارستان به کارگردانی رضا عطاران، فضای سریال را متنوع تر و پرکشش تر می کرد. حضور گسترده بازیگران محبوبی مثل فرهاد آئیش، مهرانه مهین ترابی، حمید لولایی، نیما فلاح، سحر زکریا، مجید صالحی، شقایق دهقان و محمدرضا حقگو باعث شد این سریال در خاطره بسیاری از بینندگان باقی بماند.
به علاوه آنکه ترکیب طنز، قصه گویی سنتی و نگاه اجتماعی در قالب آیتم های هوشمندانه قطار ابدی را به یکی از متفاوت ترین مجموعه های کمدی تلویزیون تبدیل کرد.

خانه ما با کارگردانی مسعود کرامتی در سال ۱۳۷۹ پخش شد و به سرعت به یکی از سریال های محبوب خانوادگی تلویزیون تبدیل شد. داستان درباره خانواده ای پرجمعیت با چهار فرزند است که برای داشتن فضای بهتر، به خانه ای بزرگ تر در محله ای دورتر نقل مکان می کنند.
اما با تغییر محیط، ماجراهای تازه و درگیری های روزمره شروع می شود و هر قسمت با موقعیت های خنده دار و دلنشین پیش می رود. نقش آفرینی رضا بابک و گوهر خیراندیش در نقش والدین، انرژی زیادی به سریال داده بود و حضور بازیگران جوان تر مانند وحید رهبانی، مانی نوری و زهرا اویسی، فضای آن را پویا و صمیمی می کرد.
نویسندگان توانمند این اثر، پیمان قاسم خانی، شادمهر راستین، حمید برزگر و مصطفی خرقه پوش، توانستند دنیای خانواده ایرانی را با طنز و واقع گرایی دقیق به تصویر بکشند و اثری بسازند که هنوز هم قابل تماشا و لذت بردن است.

زیر آسمان شهر ساخته مهران غفوریان از مهم ترین سریال های طنز دهه ۸۰ است که توانست در زمان پخش خود محبوبیتی عظیم پیدا کند. این مجموعه با نویسندگی رضا عطاران، سروش صحت و محمدرضا آرین در سال ۱۳۸۰ تولید شد و داستان آن در یک مجتمع آپارتمانی جریان داشت که ساکنانش هر کدام شخصیت های خاص و بامزه ای داشتند.
محور اصلی داستان حول شخصیت بهروز پیرپکاجکی (با بازی غفوریان) می چرخید؛ مردی ساده و دوست داشتنی که با همسرش در کنار همسایه های شوخ طبع و دردسرساز زندگی می کرد. از سرایدار ساختمان، خشایار مستوفی (حمید لولایی) و پسرش پولاد گرفته تا غلام ششلول بند (کیومرث ملک مطیعی) هرکدام لحظات ناب و خنده داری رقم می زدند.
محبوبیت زیر آسمان شهر چنان بود که دنباله های بعدی آن ساخته شدند، اما هیچ کدام نتوانستند به جایگاه نسخه اصلی برسند و این مجموعه تا امروز یکی از شاخص ترین طنزهای ایرانی تلقی می شود.

کارآگاه شمسی و دستیارش مادام از متفاوت ترین و خلاقانه ترین سریال های طنز تلویزیون در سال ۱۳۸۰ بود که به کارگردانی مرضیه برومند و نویسندگی مینو فرشچی، سروش صحت و خود برومند ساخته شد. داستان درباره زنی کنجکاو و پرانرژی به نام شمسی (پری امیرحمزه) است که در دوران پیری ناگهان علاقه اش به ماجراهای پلیسی شعله ور می شود.
او با الهام از داستان های معروف کارآگاهی و شخصیت محبوب پوآرو، تصمیم می گیرد مانند او معماهای اطرافش را حل کند. در این مسیر مادام، دوست و صاحبخانه ارمنی اش (لوریک میناسیان) همراه و همدست او می شود.
همکاری عجیب و بامزه این دو زن باعث شکل گیری موقعیت های خنده دار و پرکشش می شود. طنز هوشمند، شخصیت پردازی متفاوت و کارگردانی هنرمندانه برومند، این سریال را به یکی از خاطره انگیزترین آثار تلویزیون ایران تبدیل کرد.

بدون شرح از محبوب ترین کمدی های تلویزیون در سال ۱۳۸۱ بود که مهدی مظلومی آن را کارگردانی کرد. داستان در یک دفتر روزنامه بحران زده می گذرد که با خطر تعطیلی روبه روست. فتحعلی اویسی در نقش آقای کاووسی، مدیر مسئول غمگین و در عین حال بانمک روزنامه با نگرانی دائمی و تکه کلام های خنده دارش مثل «کشتی به گل نشسته» و «دیجیتالم کجا بود؟» به چهره ای محبوب میان مردم تبدیل شد.
در کنار او امیر جعفری در نقش سردبیری چاپلوس و بیژن بنفشه خواه در نقش عکاسی که حسرت دوربین دیجیتال دارد، فضای سریال را پر از شوخی های ماندگار کردند.
بدون شرح با ترکیب طنز اداری و موقعیت های روزمره، توانست به یکی از اثرگذارترین سریال های طنز زمان خود تبدیل شود و هنوز هم نامش یادآور لبخند و شوخی های شیرین آن دوران است.

پشت کنکوری ها یکی از موفق ترین و دوست داشتنی ترین کمدی های اجتماعی دهه هشتاد است که در رمضان سال ۱۳۸۱ به کارگردانی پریسا بخت آور و نویسندگی اصغر فرهادی ساخته شد. این سریال داستان جوانی به نام سیاوش (رضا داوودنژاد) را روایت می کند که عاشق دختری به نام مریم (سیما گرجستانی) شده، اما خانواده مریم شرط ازدواج را قبولی در کنکور می گذارند.
سیاوش برای رسیدن به عشقش با چند دوست صمیمی و بامزه اش محسن (برزو ارجمند)، مجید (علی صادقی)، رامین (رامین ناصرنصیر) و حامد (محمدرضا رضایی) ــ تصمیم می گیرد درس بخواند. اما ماجراهای عجیب و طنزآمیز هر روز تلاش شان را به شوخی تازه ای تبدیل می کند.
پشت کنکوری ها با زبان ساده، موقعیت های واقعی و شوخ طبعی دقیق، تصویری جذاب از دغدغه های جوانان آن دوران ارائه داد.

پاورچین ساخته مهران مدیری در سال های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۲، نقطه عطفی در طنز معاصر ایران بود. این سریال با قالبی تازه و فیلمنامه ای از برادران قاسم خانی، فضای یک محله و اداره را با موقعیت های طنز درهم آمیخت. محور اصلی داستان حول فرهاد (مهران مدیری) می چرخد؛ کارمندی ساده دل که درگیر دردسرهای همسایه ها و همکاران خود است.
شخصیت هایی همچون آقا داوود (جواد رضویان) و همسرش یاسمن (شقایق دهقان)، مهتاب همسر شاعر فرهاد (سحر زکریا) و طغرل سرایدار خنده دار ساختمان (محمدرضا هدایتی) هرکدام بخش بامزه ای از زندگی روزمره را به نمایش می گذارند.
پاورچین با شوخی های ظریف، زبان طنز موقعیتی و بازی های به یادماندنی بسیاری از هنرمندان، به یکی از پرمخاطب ترین سریال های تاریخ تلویزیون ایران تبدیل شد.

کوچه اقاقیا در سال ۱۳۸۲ به کارگردانی رضا عطاران ساخته شد و آغاز دوران درخشان او در طنز تلویزیون بود. داستان درباره نصرت خان (منوچهر نوذری) است که همسرش فوت کرده، اما هر چند وقت یک بار روح او در خواب نصرت ظاهر می شود و از مرگ نزدیکش خبر می دهد.
این خواب ها باعث نگرانی فرزندان نصرت و بازگشتشان به خانه پدر می شود و حضور دوباره همگی، مجموعه ای از موقعیت های خنده دار و خانوادگی را رقم می زند. رضا عطاران، رضا شفیعی جم و یوسف تیموری در کنار نوذری فضای صمیمی و دلنشین سریال را کامل کردند. کوچه اقاقیا با طنزی گرم و انسانی، تصویری لذت بخش از خانواده ایرانی ارائه داد که هنوز هم در یادها مانده است.

خوش رکاب از آثار محبوب سال ۱۳۸۲ بود که توسط علی شاه حاتمی ساخته شد و توانست با ترکیب طنز و مضمون دفاع مقدس، لحظاتی متفاوت خلق کند. داستان درباره آقا تقی، راننده کامیونی شریف و دلسوز (محمد کاسبی) است که کامیونش را «خوش رکاب» نامیده و بیش از حد به آن علاقه دارد.
با آغاز جنگ از کامیون برای حمل تجهیزات نظامی درخواست می شود، اما آقا تقی از آسیب دیدن «خوش رکاب» می ترسد و ابتدا مقاومت می کند. در نهایت با تشویق اطرافیان راهی جبهه می شود و ماجراهای طنز و احساسی در دل جنگ شکل می گیرد.
خوش رکاب با بازی های خوب محمد کاسبی، مجید صالحی، امیر نوری و مریم سعادت، طنزی صادقانه و مردمی درباره فداکاری و ترس را به تصویر کشید.

خانه به دوش در رمضان ۱۳۸۳ پخش شد و یکی از پربیننده ترین سریال های آن سال بود. رضا عطاران با خلق این اثر سبک ویژه خود در طنز اجتماعی را تثبیت کرد. داستان درباره آقا ماش الله (حمید لولایی) است که برای حل مشکلات مالی خانواده اش وانمود می کند به سفر کاری رفته اما در واقع پنهانی در تهران مانده است.
همین پنهان کاری منجر به اتفاقات طنزآمیز و شیرینی می شود که خانواده و اطرافیانش را درگیر می کند. حضور رضا عطاران به همراه علی صادقی، مریم امیرجلالی، آناهیتا همتی و بهنوش بختیاری فضای سریال را پر از انرژی و شوخی های طبیعی کرد. خانه به دوش نه تنها مردم را خنداند بلکه با تصویر زندگی طبقه متوسط، واقعیت را به زبان طنز بیان کرد.

سریال من یک مستاجرم ساخته پریسا بخت آور در سال ۱۳۸۳ یکی از شیرین ترین کمدی های خانوادگی دهه هشتاد بود. این سریال با بازی های دیدنی امیر جعفری، کتایون امیرابراهیمی، ریما رامین فر، نگار فروزنده، سعید آقاخانی، سپند امیرسلیمانی و بهاره رهنما به زیبایی فضای زندگی در یک آپارتمان چندواحدی را به تصویر کشید.
داستان درباره زمانه خانم (امیرابراهیمی) است که پس از سال ها زندگی در خارج، به ایران بازمی گردد و تصمیم می گیرد برای ساختمان پنج واحدی خود مستأجر پیدا کند. اما آنچه فکرش را نمی کند، دردسرهای خنده دار همسایه ها و دخالت های بی پایان مباشر تازه اش، مسعود (امیر جعفری) است که تقریباً هیچ چیز را درست انجام نمی دهد.
به جرات می توان گفت طنز ظریف سریال، دیالوگ های طبیعی و صحنه های پرشتاب آن باعث شد من یک مستاجرم از محبوب ترین آثار آن دوره شود و جمع صمیمی همسایه ها را با نگاهی شوخ و انسانی روایت کند.

متهم گریخت به کارگردانی رضا عطاران در سال ۱۳۸۴ پخش شد و به سرعت در میان مردم به محبوبیتی گسترده رسید. داستان سریال درباره خانواده ای شهرستانی به نام آقاهاشم (سیروس گرجستانی) است که همراه همسرش (مریم امیرجلالی) و بستگانش برای یافتن زندگی بهتر راهی تهران می شود.
با ورود به پایتخت آنها درگیر مشکلاتی می شوند که از یک سو واقعیت تلخ مهاجرت به شهرهای بزرگ را نشان می دهد و از سوی دیگر، لحظات طنز و موقعیت های بامزه ای را خلق می کند. رضا عطاران در کنار بازیگرانی همچون علی صادقی، ملیکا زارعی (خاله شادونه)، سعید آقاخانی و خودش، ترکیبی دلچسب از طنز و بخشندگی مردمی را به تصویر کشید.
متهم گریخت با شباهت هایی در لحن و سبک به خانه به دوش، اما با داستانی تازه تر و شخصیتی گرم تر، یکی از ماندگارترین کمدی های اجتماعی تلویزیون شد.

شب های برره در سال ۱۳۸۴ به کارگردانی مهران مدیری ساخته شد و در همان هفته های نخست پخش، به یک پدیده فرهنگی تمام عیار تبدیل شد. این سریال حاصل همکاری مدیری با برادران قاسم خانی بود و با حضور بازیگرانی مانند سیامک انصاری، شقایق دهقان، محمد شیری، هادی کاظمی، رضا شفیعی جم، بهنوش بختیاری، محمدرضا هدایتی و فلامک جنیدی ساخته شد.
داستان درباره کیانوش استقرارزاده (انصاری)، روزنامه نگاری در دوران پهلوی بود که به دلیل نوشتن مطلبی انتقادی علیه شاه به روستایی خیالی به نام برره تبعید می شود. در آنجا با فرهنگی کاملاً متفاوت روبه رو می شود که زبان، عادات و قوانین بومی منحصربه فردی دارد.
شوخی های زبانی، تضاد تمدن و سنت و شخصیت های طنزآمیز همچون کیسا، گل پری و ده اسب، فضایی ساختند که تا مدت ها ورد زبان مردم شد. همچنین جمله های برره ای، نوع حرف زدن، و حتی رفتارهای اغراق آمیز شخصیت ها در جامعه بازتاب پیدا کرد.
شب های برره با نگاهی زیرکانه و طنزی اجتماعی به نقد وضعیت آن زمان جامعه پرداخت، اما پس از ۹۲ قسمت به دلیل فشارها و حساسیت ها، تولید آن متوقف شد؛ بااین حال، هنوز هم به عنوان یکی از شاهکارهای طنز تاریخ تلویزیون ایران شناخته می شود.

ترش و شیرین به کارگردانی رضا عطاران در سال ۱۳۸۶ ساخته شد و دوباره ثابت کرد که او می تواند پس از خانه به دوش، کمدی ای حتی جذاب تر خلق کند. نویسندگان سریال سروش صحت و محمدرضا آرین با داستانی تازه، طنزی موقعیتی و شخصیت هایی دلنشین، اثری دوست داشتنی پدید آوردند.
ماجرا درباره زنی است از طبقات پایین جامعه که با فروش ترشی خرج زندگی خود را درمی آورد. یکی از مشتریانش، مردی ثروتمند، به او علاقه مند می شود و تصمیم به ازدواج می گیرند، اما فرزندان هر دو خانواده مشکلات جدی بر سر راهشان ایجاد می کنند.رضا عطاران در نقش ناصر، دامادی ساده دل و ندید بدید، بازی درخشانی داشت که با استقبال گسترده مردم مواجه شد.

بزنگاه آخرین همکاری رضا عطاران با تلویزیون بود که در سال ۱۳۸۷ برای ماه رمضان پخش شد. او بار دیگر با سروش صحت و این بار با ایمان صفایی در نویسندگی همراه شد و داستانی تلخ و خنده دار از زندگی مردم طبقه پایین را رقم زد.
محور اصلی داستان، ناصر با بازی رضا عطاران است؛ مردی معتاد که تصمیم به ترک دارد اما درگیر اختلافات خانوادگی و گرفتاری های مالی می شود. مرگ پدر خانواده، اوس احمد نانوا، آغاز دعوایی می شود که بین ناصر، خواهرش و دامادشان شکل می گیرد و ماجراهای خنده دار و تلخ را در کنار هم قرار می دهد.بازی مرجانه گلچین در نقش زن شوخ طبع و پرجنب وجوش و حضور سوسن پرور به عنوان چهره ای تازه، با استقبال گسترده روبه رو شد

مرد هزار چهره ساخته مهران مدیری در نوروز ۱۳۸۷ پخش شد و با طنز متفاوت و شیوه روایت خاص خود، موج تازه ای از علاقه مردم را برانگیخت. فیلمنامه توسط پیمان قاسم خانی به سرپرستی گروه نویسندگان و با الهام از رمان طنز پخمه نوشته عزیز نسین نگاشته شد.
داستان درباره مسعود شصتچی (مدیری)، کارمند ساده ای است که به طور تصادفی در موقعیت های گوناگون قرار می گیرد و افراد دائم او را با چهره های معروف و اشخاص با نفوذ اشتباه می گیرند. روایت به صورت فلش بک از دادگاه شصتچی آغاز می شود؛ جایی که او در حال توضیح و دفاع از خود است.
شخصیت های رنگارنگ و موقعیت های غیرمنتظره داستان باعث شد مرد هزار چهره یکی از خاطره انگیزترین طنزهای نوروزی شود. به ویژه آنکه درخشش مهران مدیری و سیامک انصاری در کنار بازی علیرضا خمسه و پژمان بازغی، سریال را به اثری شاخص در میان کمدی های دهه هشتاد بدل ساخت.

سه در چهار اثر موفق مجید صالحی در سال ۱۳۸۷ است که با حال و هوایی شبیه آثار رضا عطاران ساخته شد و در میان مردم محبوبیت زیادی پیدا کرد. نویسندگی این سریال بر عهده علیرضا مسعودی بود و هدف آن نشان دادن سختی های زندگی خانواده های طبقه متوسط با زبانی طنز و ساده بود.
داستان درباره دو خانواده، املشی و موزی، است که با وجود خویشاوندی و مشکلات مالی مشترک تصمیم می گیرند کسب وکاری در زمینه خدمات نظافت راه بیندازند. برای تأمین هزینه ها، خانه یکی از آنها فروخته می شود و هر دو خانواده مجبور می شوند زیر یک سقف زندگی کنند.همین هم زیستی پر از تضاد و گرفتاری های روزمره، منشاء موقعیت های خنده دار می شود.

قهوه تلخ ساخته مهران مدیری از سال ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۱ در شبکه نمایش خانگی منتشر شد و یکی از پرمخاطب ترین آثار این کارگردان در خارج از تلویزیون بود. فیلمنامه توسط خشایار الوند و امیرمهدی ژوله نوشته شد و داستان طنزی تاریخی و پرماجرا را روایت می کرد.
قهرمان داستان، نیما زند کریمی (سیامک انصاری)، استاد تاریخ است که به همراه دانشجویش رویا (سحر جعفری جوزانی) در پی پژوهش بر روی دوره ای حذف شده از تاریخ ایران، به تصادف قهوه ای می نوشند که آن ها را به چند قرن پیش می برد. نیما در دوران پیش از شکل گیری حکومت قاجار بیدار می شود و ناخواسته درگیر زندگی در دربار و کشمکش های آن دوران می گردد.

ساختمان پزشکان ساخته سروش صحت در سال ۱۳۹۰ پخش شد و با زبان طنز روان و شخصیت پردازی دقیق به یکی از محبوب ترین سریال های آن دهه تبدیل شد. داستان درباره دکتر نیما افشار، روان شناسی با رفتارهای نامعمول است که در مطب خود با منشی پرحرف و پرانرژی اش، پرستو شیرزاد (شقایق دهقان)، سر و کله می زند.
در کنار مطب او دکتر زیبایی با بازی بیژن بنفشه خواه کار می کند و همین نزدیکی تخصص ها باعث شکل گیری موقعیت های طنز روزمره می شود. در خانه نیز مشکلات نیما با مادر، پدر، همسر سابق، و همسر فعلی اش که از بیماران خودش است ادامه دارد.
باید گفت بازی فوق العاده بهنام تشکر، لحن طبیعی گفت وگوها و حضور بازیگران توانمندی چون هومن برق نورد و فرناز رهنما، این سریال را به کمدی ای روان و پرطرفدار بدل کرد. به علاوه آنکه آهنگ تیتراژ با صدای سیروان خسروی و موسیقی مهدی یراحی نیز به جذابیت اثر افزود.

پایتخت به کارگردانی سیروس مقدم و نویسندگی محسن تنابنده از سال ۱۳۹۰ آغاز شد و تا سال ۱۴۰۴ با شش فصل ثابت کرد که می تواند محبوب ترین سریال طنز تلویزیون ایران باشد. این مجموعه زندگی خانواده معمولی از شهر علی آباد را روایت می کند که تصمیم به مهاجرت به تهران می گیرند و هر فصل از داستان، بخشی تازه از ماجراهایشان را نشان می دهد.
در فصل اول نقی معمولی (محسن تنابنده) و خانواده اش با مشکلات مهاجرت و تمدن شهری روبه رو می شوند و حتی مدتی را مجبورند در کامیون ارسطو (احمد مهران فر) زندگی کنند. ریما رامین فر، علیرضا خمسه، نسرین نصرتی، بهنام افشاری و هومن حاجی عبداللهی در نقش های مکمل، ترکیبی کامل از شوخی، احساس و واقعیت را ارائه کردند.
پایتخت با شخصیت های مردمی و زبان صمیمانه اش، توانست مردم را دوباره با طنز ملی آشتی دهد و صفحات زندگی خانوادگی را به زبان خنده بیان کند.

دودکش ساخته محمدحسین لطیفی در ماه رمضان ۱۳۹۲ از شبکه یک پخش شد و در مدت کوتاهی توانست جای ثابتی در میان دل مخاطبان پیدا کند. نویسندگان سریال با روایت زندگی دو خانواده که با هم در یک قالیشویی کار می کنند، طنزی مفرح و مردمی خلق کردند.
این دو خانواده که مدام با یکدیگر درگیرند در میان دعوا، شوخی و رقابت لحظات خنده داری را رقم می زنند. بازی پرانرژی هومن برق نورد در نقش فیروز، هماهنگی عالی او با بهنام تشکر و حضور سیما تیرانداز از عوامل اصلی موفقیت سریال بود.
شاهگوش به کارگردانی داوود میرباقری در سال های ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۳ یکی از نخستین سریال های موفق شبکه نمایش خانگی شد. این مجموعه با حضور بازیگران برجسته ای چون فرهاد اصلانی، محسن تنابنده، مرجانه گلچین، احمد مهران فر و طناز طباطبایی، در قالب طنز اجتماعی داستانی جذاب و متفاوت روایت می کند.
ماجرا درباره صاحب کله پزی ای است که عاشق تیم استقلال است و وقتی خواستگاری برای دخترش پیدا می شود که طرفدار پرسپولیس است، موجی از درگیری های خنده دار به راه می افتد. شاهگوش با فیلمنامه ای از الهه میرباقری و آزاده محسنی، خوش ساخت و پرجزئیات بود و از منتقدان هم بازخورد مثبت گرفت.

هفت سنگ ساخته علیرضا بذرافشان و محصول رمضان ۱۳۹۳، یکی از کمدی های خانوادگی پرمخاطب تلویزیون بود. نویسندگی سریال را بذرافشان و سارا خسروآبادی بر عهده داشتند و داستان با الهام از سبک روایت سریال آمریکایی خانواده امروزی نوشته شد.
در این مجموعه، پدری که سال ها از مرگ همسرش گذشته تصمیم می گیرد با زنی جوان تر ازدواج کند. اما ازدواج او و ورود پسرزن جدید به خانواده، روابط پیچیده ای بین فرزندان و والدین به وجود می آورد. برخورد زوج های جوان و تقابل نسل ها موقعیت های طنز دلپذیری خلق می کند.

لیسانسه ها به کارگردانی سروش صحت در سال ۱۳۹۵ ساخته شد و توانست موفقیت ساختمان پزشکان را برای صحت تکرار کند. این سریال روایتگر زندگی سه دوست جوان است که هر کدام مدرک دانشگاهی دارند اما در زندگی کاری و عاطفی خود سرگردان اند. حبیب، شخصیت خجالتی و دوست داشتنی با بازی درخشان هوتن شکیبا، مدام در تلاش است ازدواج کند.
ولی ناتوانی اش در ارتباط باعث شکست های پیاپی می شود. مسعود (امیرحسین رستمی) درگیر مشکلات زناشویی است و مازیار (امیر کاظمی) هم از بی انگیزگی و بیکاری رنج می برد. در کنار طنز موقعیت، لیسانسه ها نگاهی انتقادی و طنزآلود به زندگی نسل جوان دارد.