دو چهره ماندگار سینمای ایران خسرو شکیبایی و بیتا فرهی در کنار هم پنج همکاری به یادماندنی داشتند؛ چهار فیلم سینمایی و یک سریال تلویزیونی. از میان این آثار فیلم های هامون، بانو و کیمیا از مهم ترین و پرآوازه ترین همکاری های مشترک آنها محسوب می شوند.
این دو با بازی های عمیق و احساس برانگیز خود توانستند شخصیتی از عشق، آشفتگی و انسانیت را در قاب سینما زنده کنند. رابطه حرفه ای آن ها زیر نظر کارگردانانی همچون داریوش مهرجویی و احمدرضا درویش آغاز شد و تا سریال «سرزمین سبز» ادامه یافت؛ آثاری که هنوز هم در حافظه سینمای ایران ماندگارند.

فیلم هامون با نقش آفرینی فراموش نشدنی خسرو شکیبایی در نقش حمید هامون، یکی از برجسته ترین آثار تاریخ سینمای ایران است. در برابر او بیتا فرهی در نقش مهشید همسر هامون با حضوری کوتاه اما بسیار تأثیرگذار ظاهر می شود.
این فیلم داستان مردی را روایت می کند که میان آرمان خواهی و وابستگی به زندگی خانوادگی اش گرفتار شده و در جدالی درونی آرامش را گم کرده است. آقای مهرجویی شخصیت مهشید را زنی مدرن، پرزرق وبرق و سطحی معرفی می کند که از معنا دور مانده است.
در مقابل هامون در جست وجوی معنا و حقیقت به مطالعه و سفر پناه می برد و همین تفاوت دیدگاه ها، ریشه بحران میان آن هاست. رابطه پرتنش زوج فیلم چنان واقعی و تلخ است که هنوز بعد از دهه ها مخاطب را مجذوب می کند. این اثر برای سینمای ایران نقطه عطفی بود؛ خسرو شکیبایی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد را گرفت و فرهی نامزد دریافت سیمرغ شد.

در فیلم بانو بیتا فرهی در نقش زنی سخاوتمند و مهربان ظاهر می شود که در برابر بی وفایی همسرش با مردم دردمند اطرافش همراهی می کند. در آغاز داستان شوهرش با بازی خسرو شکیبایی او را ترک می کند و همین شکستن عاطفی نقطه تحول زندگی اش می شود.
زن با وجود دلدادگی و ناامیدی خانه اش را مأمن افراد بی خانمان می کند. اما به مرور می فهمد که آنان از مهربانی اش سوءاستفاده کرده اند. این فیلم روایت زن ایرانی است که از شکست و تنهایی به بخشش و ایثار می رسد.
بازی بیتا فرهی بسیار احساس برانگیز است و حس زن زخمی اما مقاوم را به زیبایی منتقل می کند. خسرو شکیبایی نیز با حضور کوتاهش، سکوت سنگینی بر قاب فیلم می نهد. «بانو» هفت سال توقیف بود و پس از اکران، برخلاف انتظار فروش متوسطی داشت؛ بااین حال از نظر هنری و شخصیت پردازی هنوز یکی از ماندگارترین آثار مهرجویی است.

فیلم کیمیا از احساسی ترین آثار سینمای ایران است. در این اثر خسرو شکیبایی نقش مردی را دارد که در دل جنگ، همسرش را از دست می دهد و نوزادش را به پزشک می سپارد تا از او مراقبت کند. سال ها بعد وقتی از اسارت بازمی گردد با دختری روبه رو می شود که حالا در کنار همان پزشک بزرگ شده است.
در این میان باید میان عشق پدرانه خود و آرامش دخترش تصمیم بگیرد. خسرو شکیبایی با لهجه جنوبی و بازی پر از درد و سکوت، چهره ای انسانی و باورپذیر خلق می کند. در برابر او بیتا فرهی در نقش پزشک مهربان، حضوری عمیق دارد؛ زنی که کودکی را مانند فرزند خود بزرگ کرده و اکنون باید از او دل بکند.
کشمکش عاطفی میان این دو، از پرقدرت ترین لحظات فیلم محسوب می شود. «کیمیا» تصویری لطیف از فداکاری و عشق پدر و مادر می باشد که هردو بازیگر برای نقش هایشان مورد ستایش قرار گرفتند؛ آقای خسرو شکیبایی برنده جایزه سیمرغ شد و خانم بیتا فرهی نامزد جایزه شد.

در فیلم زندگی زوج محبوب سینمای ایران بار دیگر کنار هم دیده می شوند. داستان درباره زنی است به نام ملک با بازی بیتا فرهی که سال ها در حسرت بچه دار شدن زندگی کرده است. خسرو شکیبایی در نقش شوهر او از این شرایط خسته می شود و تصمیم می گیرد ازدواج دیگری داشته باشد.
درست در آستانه جدایی، ملک متوجه می شود که باردار است و همین کشف غیرمنتظره، سرنوشت را تغییر می دهد. خسرو شکیبایی با بازی عمیق خود کشمکش یک مرد گرفتار بین عقل و احساس را زیبا نشان می دهد و خانم بیتا فرهی بار دیگر با سادگی و جسارت، تصویری ظریف از امید و دلسردی خلق می کند.
هرچند فیلم در گیشه چندان موفق نبود و مخاطبان کمتری جذب کرد، اما از نظر بازیگری و مضمون، تلاش قابل احترامی در بازنمایی روابط انسانی و تصمیم های دشوار بود. «زندگی» روایت غم انگیز اما امیدوارانه زنی بود که در میان شکست ها، روزنه ای از امید پیدا می کند.
سریال سرزمین سبز آخرین همکاری خسرو شکیبایی و بیتا فرهی بود. این مجموعه پس از موفقیت «خانه سبز» ساخته شد. اما نتوانست به اندازه آن محبوب شود. داستان درباره دو مرد بود که همسرانشان را از دست داده اند و در پی یافتن قاتلان آنان هستند. شکیبایی در نقش اصلی با رامبد جوان همراه شد و بیتا فرهی نقشی کوتاه اما متفاوت داشت؛ او مددکاری بود که با قاتلان همسرهایشان در ارتباط قرار می گرفت تا بتواند حقیقت را آشکار کند.
هرچند مدت حضورش زیاد نبود، اما همان چند صحنه نشان داد که حتی در نقش های کوچک هم می تواند تأثیرگذار باشد. سریال فضای جدی و پررمز و رازی داشت، اما در جذب مخاطب موفق نبود و مزه ی شیرین خانه سبز را تکرار نکرد. با این حال همکاری خسرو شکیبایی و بیتا فرهی در تلویزیون نقطه پایانی آرام بر فصل مشترک کاری شان بود.
همکاری خسرو شکیبایی و بیتا فرهی یکی از زیباترین و احساسی ترین پیوندهای حرفه ای در تاریخ سینمای ایران است. از آشفتگی های فلسفی در «هامون» تا مهر و انسانیت در «بانو» و عشق پدرانه در «کیمیا»، این دو بازیگر توانستند روح مردم را لمس کنند.
هر پروژه آن ها تصویری تازه از زندگی، عشق، بخشش و درد را روایت کرده است. زوجی که در کنار کارگردانانی بزرگ، لحظه هایی ساختند که هنوز در دل سینما و خاطره مخاطبان زنده است. میراث مشترک این دو یادآور دوران طلایی سینمای ایران می باشد. دورانی که احساس و صداقت، اصلی ترین قهرمان قاب تصویر بود.