نگاهی به کارنامه هنری پژمان جمشیدی + بیوگرافی

مجموعه : اخبار سینما
نگاهی به کارنامه هنری پژمان جمشیدی + بیوگرافی

در میان نام هایی که در حافظه ما ایرانی ها ثبت شده پژمان جمشیدی جایگاهی کاملاً متفاوت دارد؛ مردی که از دل مستطیل سبز برخاست سال ها با پیراهن تیم ملی و پرسپولیس شناخته می شد و کسی تصور نمی کرد روزی سرنوشتش او را به جهان بازیگری بکشاند.

 

اما در میانه دهه نود او ورق را برگرداند و مسیری ساخت که کمتر کسی جرأت قدم گذاشتن در آن را دارد؛ مسیری که از ورزش حرفه ای آغاز شد و به یکی از پرفروش ترین و پردرخواست ترین چهره های سینما و تلویزیون ختم شد. 

 

امروز نام او نماد یک تغییر مسیر جسورانه است؛ نمونه کسی که مرز میان ورزش و هنر را درنوردید و ثابت کرد با اراده و تلاش، می شود در دو دنیای کاملاً متفاوت هم ستاره شد. به همین خاطر ما در ادامه این مطلب از پارس ناز تصمیم گرفتیم نگاهی کامل به کارنامه هنری پژمان جمشیدی بیندازیم.

 

پژمان جمشیدی کیست؟

پژمان جمشیدی متولد ۲۰ شهریور ۱۳۵۶ در تهران است و در خانواده ای فرهنگی بزرگ شد؛ جایی که هر دو والدینش معلم بودند. مادرش در مقطع ابتدایی تدریس می کرد و پدرش در دبیرستان زیست شناسی و زمین شناسی درس می داد. او یک برادر بزرگ تر به نام هومن و یک خواهر کوچک تر به نام مامک دارد که در سال ۱۳۶۱ به دنیا آمده است. 

 

پژمان جمشیدی پس از ورود به دانشگاه مدتی در رشته مهندسی عمران درس خواند، اما پیش از پایان تحصیل درس را کنار گذاشت و مسیر فوتبال حرفه ای را دنبال کرد.

 

وضعیت تاهل پژمان جمشیدی

وضعیت تاهل پژمان جمشیدی

پژمان جمشیدی هنوز ازدواج نکرده است. او خودش در این باره چنین می گوید که خواهر و برادرهایش تشکیل خانواده داده اند اما مسیر زندگی خودش به گونه ای پیش رفته که همچنان مجرد مانده است. به نظر او تعیین معیارهای سخت برای ازدواج اشتباه است.

 

مهم این است که شخص مقابل به دل بنشیند و او را دوست داشته باشی. او می گوید با آدم هایی که ملاقات می کنیم و با آن ها رفت وآمد داریم، از نظر شخصیت و رفتار مشکلی نداریم، اما نمی توان پیش بینی کرد که عشق کجا شکل می گیرد.

 

پژمان جمشیدی همچنین تأکید می کند که داشتن حرف مشترک با همسر و توانایی گفتگو بسیار مهم است. او می گوید باید به روزها و شب هایی فکر کرد که قرار است با همسر زیر یک سقف زندگی کنید. او علاقه دارد با دختری ازدواج کند که زندگی پرهیجانی داشته باشد و شاغل هم باشد؛ یعنی کسی که بتواند موضوعات زیادی برای صحبت و به اشتراک گذاشتن داشته باشد.

 

دوران فوتبال پژمان جمشیدی

دوران فوتبال پژمان جمشیدی

پژمان جمشیدی از دوران نوجوانی وارد دنیای فوتبال شد؛ زمانی که تنها دوازده سال داشت تمرین ها را در یک مدرسه فوتبال آغاز کرد و خیلی زود از تیم های آموزشگاهی به فوتبال باشگاهی رسید. در سال ۱۳۶۹ به جمع نوجوانان دارایی تهران اضافه شد و چند سال بعد، با نمایش های خوبش توانست در سال ۱۳۷۴ پیراهن تیم ملی نوجوانان را به تن کند. 

 

دو سال بعد به تیم جوانان کشاورز رفت و عملکردش در آن دوران باعث شد سایپا او را به خدمت بگیرد. درخشش او در این تیم به حدی بود که پیشنهاد ولفسبورگ آلمان هم به دستش رسید. اما جمشیدی ترجیح داد در ایران بماند و سرانجام در سال ۱۳۷۹ با قراردادی چهارده میلیون تومانی پرسپولیس را انتخاب کرد. 

 

او طی سال های حضورش در پرسپولیس بازی های قابل توجهی ارائه داد و همین عملکرد پایدار، مسیر حضورش در تیم ملی را هموار کرد. جمشیدی در سال ۲۰۱۱ و هم زمان با دوران مربیگری میروسلاو بلاژویچ، برای مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۲ دوباره به تیم ملی دعوت شد و به عنوان جانشین فرهاد مجیدی وارد فهرست شد. 

 

در کارنامه او ۲۱ بازی ملی ثبت شده و تنها گل ملی اش را برابر گرجستان به ثمر رسانده است. جمشیدی علاوه بر پرسپولیس، سابقه بازی در تیم هایی مانند سایپا، پاس تهران، استیل آذین، فولاد و ابومسلم را نیز دارد.

 

خداحافظی پژمان جمشیدی از دنیای فوتبال

خداحافظی پژمان جمشیدی از دنیای فوتبال

پژمان جمشیدی پس از ۲۱ بازی ملی سرانجام در نوروز ۱۳۸۹ از فوتبال خداحافظی کرد و برای مدتی کوتاه وارد دنیای مربیگری شد. با وجود این، مسیر آینده اش به سمتی رفت که خودش هم انتظارش را نداشت. 

 

او بعدها توضیح داد که عمر حرفه ای یک فوتبالیست محدود است و شهرت در این رشته همیشه پایدار نمی ماند؛ حتی قهرمان المپیک هم ممکن است کمتر از یک نیمکت نشین استقلال یا پرسپولیس شناخته شود. 

 

جمشیدی می گفت دیگر امکان ادامه فوتبال برایش وجود ندارد. اما همچنان امیدوار است در فرصتی درست به این حوزه برگردد. دوره های مربیگری را تا سطح B گذرانده و باور دارد مربیگری کاری دشوار اما جذاب است و اگر شرایط مناسب فراهم شود، دوست دارد دوباره روی نیمکت بنشیند.

 

ورود پژمان جمشیدی به دنیای بازیگری

ورود پژمان جمشیدی به دنیای بازیگری

پژمان جمشیدی تعریف می کند که مسیر ورودش به بازیگری از یک آشنایی ساده آغاز شد. او می گوید سال ۸۱ در یک مراسم با بهاره رهنما برخورد کرد و چون علاقه داشت پیمان قاسم خانی را از نزدیک ببیند، این آشنایی برایش فرصتی شد. رهنما توضیح داد که همسرش طرفدار پرسپولیس است و چندی بعد جمشیدی را برای شام به خانه شان دعوت کرد. 

 

میان او و قاسم خانی خیلی زود دوستی شکل گرفت؛ اغلب درباره فوتبال حرف می زدند و حتی کنار هم مسابقه ها را می دیدند. جمشیدی در همان دوران ایده ای را که در ذهن داشت با او در میان گذاشت و قاسم خانی هم نظرش این بود که ایده جذابی است و شاید روزی به کار بیاید. با این حال جمشیدی تمایلی به شروع بازیگری، آن هم از تلویزیون، نداشت. 

 

سال ها بعد در مهر یا آبان ۹۱ تماسی از قاسم خانی دریافت کرد که همه چیز را تغییر داد. او خبر داد ایده جمشیدی را در تلویزیون مطرح کرده و بازخورد بسیار خوبی گرفته اند و پیشنهاد شده این طرح برای عید نوروز نوشته شود. همین اتفاق، سرآغاز ورود جمشیدی به عرصه بازیگری شد.

 

ماجرای ایفای نقش او در سریال پژمان

پژمان این بار در قالب شخصیتی ظاهر می شود که چهار فصل پیاپی نتوانسته تیمی برای خود پیدا کند؛ فوتبالیستی که آرام آرام از مرکز توجه فاصله می گیرد و دیگر کسی در خیابان او را با شور و شوق سابق نمی شناسد.

 

او هنوز در حال وهوای دوران ستاره بودنش زندگی می کند و نمی خواهد بپذیرد که دوران فوتبالش رو به پایان است، اما شرایط تازه او را ناخواسته وارد مرحله ای از زندگی می کند که با واقعیت شهرت رو به افولش روبه رو شود.

 

در کنار او چهره هایی مانند سام درخشانی در نقش مدیر برنامه ها، بهاره رهنما، شقایق دهقان، هوشنگ حریرچیان، بیژن بنفشه خواه، ویدا جوان و غلامحسین لطفی حضور دارند و حال وهوای سریال را گرم تر می کنند.

 

جمشیدی درباره شکل گیری این سریال روایت جالبی دارد. می گوید روزی با خنده به پیمان قاسم خانی گفت اگر قرار است این سریال ساخته شود باید اعلام کنید طرح از خودم بوده است. پیمان هم با شوخی پاسخ داده بود که طرح را دزدیده و حالا می خواهد از نام پژمان برای شخصیت اصلی استفاده کند.

 

پیمان قاسم خانی تأکید داشت فقط در صورتی فیلم نامه را می نویسد که نقش قهرمان را یک فوتبالیست واقعی بازی کند و دوباره از جمشیدی پرسید آیا حاضر است خودش جلوی دوربین برود. او چند روز برای فکر کردن وقت خواست اما در نهایت به دوستی و اعتماد تکیه کرد و جواب مثبت داد.

 

از لحظه ای که پیشنهاد را پذیرفت تا شروع فیلم برداری تنها سه هفته فرصت بود؛ نه زمان کافی برای کلاس بازیگری داشت و نه برای دریافت راهنمایی از مربیان این حوزه. جمشیدی می گوید کیفیت کار گروه، متن و کارگردانی آن قدر بالا بود که او خودش را چندان صاحب معجزه نمی داند: شاید هر بازیگر دیگری هم در همان موقعیت چنین دیده می شد. 

 

عده ای معتقد بودند او فقط خودش را بازی کرده است. اما جمشیدی می گوید شخصیت سریال ساده لوح و حسود بود و با خودش فاصله داشت؛ با این حال چون بسیاری از اتفاقات سریال از تجربه های واقعی او الهام گرفته شده بود، همین آشنایی با موقعیت ها به طبیعی تر شدن بازی اش کمک کرد. 

 

در نهایت این تجربه برایش پایانی خوش داشت و دری را به روی دنیای تازه ای گشود که مسیر حرفه ای اش را کاملاً تغییر داد.

 

هموار شدن مسیر موفقیت پژمان جمشیدی

هموار شدن مسیر موفقیت پژمان جمشیدی

موفقیت سریال پژمان نقطه عطفی در مسیر هنری پژمان جمشیدی بود؛ تجربه ای که به او اعتمادبه نفس داد تا بازیگری را جدی تر دنبال کند. کمی بعد پیشنهاد حضور در نمایش «بادی که تو را خشک کرد، مرا برد» به کارگردانی علی نرگس نژاد مطرح شد و جمشیدی از سر علاقه به تئاتر، بدون حتی مرور متن حضور در آن را پذیرفت.

 

بعد از دیده شدن سریال، پیشنهادهای متعدد از سریال های تلویزیونی و پروژه های شبکه خانگی به او رسید. اما جمشیدی برای انتخاب هر مسیر تازه ای با پیمان قاسم خانی مشورت می کرد. خودش درباره آن دوره گفته است که از ابتدا مراقب بوده بی گدار به آب نزند و حالا که قدم در دنیای بازیگری گذاشته، نمی خواسته با انتخاب های اشتباه مسیرش را خراب کند. 

 

او باور دارد همان طور که یک هنرمند کودک و نوجوان می تواند در تیم ملی فوتبال بدرخشد، یک فوتبالیست هم ممکن است در بازیگری موفق شود. همچنین پژمان جمشیدی با وجود احترام به کسانی که معتقدند هر هنرمندی باید در حوزه خودش بماند همیشه به هواداران و نوجوان ها توصیه می کند که جهان محدودیتی برای استعدادها نمی گذارد؛ هرکس باید کاری را دنبال کند که در آن توانایی می بیند. چون حرف و انتقاد همیشه وجود خواهد داشت.

 

انتقادات به ورود یک فوتبالیست به سینما

قطعا می دانید که ورود یک فوتبالیست به سینما همیشه بی حاشیه نیست. بازی پژمان جمشیدی هم منتقدانی داشت؛ کسانی که معتقد بودند حضور فردی بدون تجربه و آموزش سینمایی، آن هم در چنین سطحی، بی احترامی به بازیگرانی است که سال ها روی صحنه زحمت کشیده اند اما چندان دیده نشده اند.

 

اما پژمان جمشیدی نگاه متفاوتی دارد. او می گوید: «همه ایران از سریال پژمان استقبال کردند. موج انتقادها زمانی شروع شد که وارد تئاتر شدم و قرار شد جدی در این مسیر ادامه بدهم. وقتی آدم مشهور می شود باید جنبه داشته باشد.

 

چون همه درباره اش نظر می دهند؛ مخصوصاً در کشور ما که همه درباره هم حرف می زنیم! از این موضوع ناراحت نمی شوم و همیشه به مخالف هایم احترام گذاشته ام. هر کسی حق دارد نظرش را بگوید. نظر من این است که هر آدمی روی زمین می تواند هر هنری یا ورزشی را که توانایی اش را دارد، دنبال کند.»

 

او درباره توانایی حفظ دیالوگ ها هم می گوید: «هیچ مشکلی با حفظ متن ندارم. تنها خوبی ام همین حافظه  قوی است. ریاضی خوانده ام و کل قضایای هندسه را حفظ بودم! البته بازی در تئاتر مخصوصاً نمایش آرسنیک برایم خیلی سخت تر از تجربه های قبلی ام بود.

 

همچنین پژمان جمشیدی سختی تئاتر را این طور توضیح می دهد: «در تئاتر شما از قبل تعریف مشخصی از درست  یا غلط بودن کارتان ندارید. کنار بازیگرانی قرار می گیری که برخی کاملاً تئاتری اند. برخی از تصویر آمده اند و بعضی تحصیلات آکادمیک دارند.

 

برای همین هر کاری بکنی ممکن است درست نباشد؛ مثل وقتی یکی از بچه ها کنار من فوتبال بازی می کند و مدام زیرچشمی نگاه می کند ببینید حرکتش در فوتبال قبول است یا نه.»

 

او در نهایت درباره شیوه کارش می گوید: «وقتی وارد نقشی می شوم، سعی نمی کنم فقط بازی کنم؛ تلاش می کنم همان آدم باشم. فکر می کنم اگر جای آن شخصیت بودم، چطور رفتار می کردم. شاید هنوز در کارم ایرادهایی داشته باشم، اما دارم تلاش می کنم هر روز بهتر شوم.»

 

 موفقیت پژمان جمشیدی

 موفقیت پژمان جمشیدی

بعد از موفقیت سریال پژمان، مسیر کاری پژمان جمشیدی با سرعت زیادی رو به رشد رفت. او خیلی زود از تئاتر، سینما و تلویزیون پیشنهادهای مختلف دریافت کرد و در آثار متعددی به ایفای نقش پرداخت. از جمله این آثار می توان به تگزاس ۱ و ۲، لونه زنبور، خوب، بد، جلف ۱ و ۲، ۵۰ کیلو آلبالو و جهان با من برقص اشاره کرد.

 

در سال های اخیر نیز با حضور در چند فیلم کمدی پرفروش در جمع پول سازترین بازیگران سینمای ایران قرار گرفته است. به عنوان نمونه او تنها در سال ۱۳۹۸ در پنج فیلم سینمایی بازی کرد که مجموع فروش آن ها به ۶۲ میلیارد و ۷۹۱ میلیون تومان رسید. از جمله این فیلم ها می توان به ۵۰ کیلو آلبالو و آتش بس ۲ اشاره کرد.

 

جوایز و افتخارات پژمان جمشیدی

پژمان جمشیدی در سی وششمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم سوءتفاهم نامزد بهترین بازیگر مکمل مرد شد. او که سال ها به دلیل سابقه فوتبالی اش با انتقادها، تردیدها و فشارهای زیادی روبه رو بود پس از اعلام نامزدی اش یادداشتی منتشر کرد و نوشت:

 

چهار سال فحش، چهار سال تهمت، چهار سال فشار، چهار سال صبر، چهار سال تلاش… و حالا من، کاندیدای بهترین بازیگری سینمای ایران. چقدر جای مادرم خالی است. خدای مهربان، شکر. به همه نامزدها تبریک می گویم و افتخار می کنم کنارشان هستم.

 

نگاهی به آثار هنری پژمان جمشیدی

بعد از ورود به دنیای بازیگری، کارنامه پژمان جمشیدی بسیار پربار شده است. او هم در تلویزیون هم در نمایش خانگی و هم در سینما نقش های زیادی را ایفا کرده و توانسته به خوبی بین فیلم های پرفروش و تجاری، با آثار هنری و جدی تعادل برقرار کند. حالا می خواهیم نگاه دقیق تری به مهم ترین نقش آفرینی های او بیندازیم.

 

سریال پژمان

سریال پژمان در واقع شناسنامه و سکوی پرتاب پژمان جمشیدی به دنیای بازیگری بود. او با جسارت تمام، نقش نسخه ای اغراق شده و طنزآمیز از خودش را قبول کرد؛ یک فوتبالیست که دوران اوجش به سر آمده و هنوز در خاطرات شهرت گذشته اش غرق است.

 

تلاش های بیهوده او برای بازگشت به فوتبال یا ورود به حوزه های دیگر، موقعیت های کمدی بی نظیری می آفریند. موفقیت این سریال، علاوه بر فیلمنامه قوی پیمان قاسم خانی، مدیون بازی روان و خودآگاهانه جمشیدی بود که به خوبی نشان داد او استعداد ذاتی در کمدی دارد.

 

زیرخاکی

یکی دیگر از موفقیت های بزرگ جمشیدی در تلویزیون نقشی بود که جایگاه او را به عنوان یک ستاره کمدی مستقل تثبیت کرد. او در نقش «فریبرز باغ بیشه»، مردی ساده دل که شیفته گنج و زیرخاکی است، شخصیتی بسیار شیرین و فراموش نشدنی آفرید.

 

داستان این سریال در بستر حساس دهه های ۵۰ و ۶۰ شمسی روایت می شود و فریبرز ناخواسته درگیر رویدادهای انقلاب و جنگ می شود. بازی جمشیدی در این مجموعه، ترکیبی درخشان از سادگی، تلاش های نافرجام برای زرنگ بازی و عمق انسانیت بود که به شدت مورد توجه قرار گرفت.

 

خوب، بد، جلف: رادیواکتیو

این سریال که برای شبکه نمایش خانگی تولید شد، ادامه ای بر ماجراهای زوج دوست داشتنی پژمان جمشیدی و سام درخشانی بود که پیش از این در فیلم های سینمایی شان خوش درخشیده بودند.

 

داستان آن انتقادی بر فیلم های جاسوسی و امنیتی است؛ جایی که این دو بازیگر ناخواسته درگیر یک پرونده پیچیده می شوند. این مجموعه بار دیگر شیمی کمدی موفق بین این دو هنرمند را به خوبی به نمایش گذاشت.

 

کلاسیکو و پیشگو

پژمان جمشیدی تنها به بازیگری اکتفا نکرد و توانایی های خود را در عرصه اجرا نیز به اثبات رساند. اجرای او در برنامه اینترنتی «کلاسیکو»، که توسط تیم عادل فردوسی پور برای تحلیل مسابقه ال کلاسیکو ساخته شد، با استقبال زیادی روبرو گشت. پس از آن، او اجرای تاک شوی «پیشگو» را بر عهده گرفت و در آن با چهره های سرشناس به گفتگو پرداخت. تسلط و راحتی او در اجرا، بُعد جدیدی از استعدادهای این هنرمند را آشکار ساخت.

 

خوب، بد، جلف

این فیلم، سرآغاز سه گانه ای بود که زوج کمدی درخشان پژمان جمشیدی و سام درخشانی را در سینمای ایران به شهرت رساند و جایگاه آن ها را تثبیت کرد. در این کمدی پرهیجان، این دو بازیگر در نقش خودشان ظاهر می شوند؛ آن ها قرار است برای ایفای نقش در یک فیلم پلیسی، آماده سازی هایی را انجام دهند.

 

به همین منظور همراه یک پلیس جدی و باتجربه (با بازی حمید فرخ نژاد) وارد ماجراهای واقعی و بعضاً خطرناکی می شوند. این موقعیت، بستری برای خلق لحظات کمدی فراوانی فراهم می آورد. کمدی اصلی فیلم از تضاد آشکار میان شخصیت مغرور و تازه کار پژمان و کاراکتر باتجربه تر اما گاه فرصت طلب سام نشأت می گرفت که این تعارض شخصیتی، موتور محرکه داستان و عامل خنده تماشاگران بود.

 

هتل

این اثر سینمایی که به سرعت به یکی از پرفروش ترین های تاریخ سینمای ایران بدل شد به وضوح توانایی بی چون وچرای پژمان جمشیدی را در موفقیت گیشه به نمایش گذاشت. داستان فیلم حول محور دو مرد می گردد که (با حضور درخشان پژمان جمشیدی) در هتلی واقع در جزیره کیش، ناخواسته درگیر چالش های پیچیده و رازهای خانوادگی متعددی می شوند.

 

بخش قابل توجهی از این پیروزی چشمگیر در فروش، مدیون کمدی هوشمندانه و زمان بندی دقیق پژمان جمشیدی بود؛ او با بازی متقابل و پینگ پنگی بی نظیر خود با محسن کیایی، شیمی کمدی این زوج را به اوج رساند و نقش اساسی در جذب گسترده مخاطبان ایفا کرد.

 

دینامیت

فیلم دینامیت که پس از سه سال توقیف و با اعمال تغییراتی بالاخره به اکران رسید در دوران همه گیری کرونا به پرفروش ترین اثر سینمایی تبدیل شد. نکته قابل توجه و متفاوت این فیلم برای پژمان جمشیدی، ایفای نقش «هادی»، یک طلبه جوان و مذهبی بود.

 

او در این داستان همراه با دوستش در آپارتمانی در شمال شهر ساکن می شود و همین تضاد میان سبک زندگی آن ها با همسایگانشان بستر اصلی برای خلق موقعیت های طنزآمیز و جذاب فیلم را فراهم می کند.

 

تگزاس

فیلم سینمایی تگزاس نمونه ای شاخص از یک کمدی تجاری بسیار موفق است که پایه های آن تماماً بر محبوبیت و شیمی بی نظیر زوج پژمان جمشیدی و سام درخشانی بنا شده است. این مجموعه داستان دو دوست را روایت می کند که ابتدا در برزیل (در قسمت نخست) و سپس در ایران ناخواسته خود را درگیر مشکلات مالی و ماجراهای هیجان انگیز گنگستری می یابند.

 

اگرچه این فیلم ها از عمق روایی چندانی برخوردار نیستند. اما تسلط مثال زدنی جمشیدی بر کمدی بدنی (Physical Comedy) و توانایی او در خلق لحظات کمدی بدیع و خنده دار موجب شد که این آثار به فروش خیره کننده ای دست یابند و به یکی از پرطرفدارترین مجموعه های کمدی تبدیل شوند.

 

علفزار

یکی از جدی ترین و تاثیرگذارترین نقش آفرینی های پژمان جمشیدی که نقطه اوج اعتبار او نزد منتقدان نیز محسوب می شود در همین فیلم شکل گرفت. او این بار در قالب «بازپرس» ظاهر شد؛ شخصیتی خونسرد، سخت گیر، قانون مدار و در عین حال فرسوده از سال ها مواجهه با واقعیت های تلخ جامعه.

 

پژمان جمشیدی با فاصله گرفتن کامل از چهره کمدیِ آشنای خود، بازی ای درونی، سنجیده و بی اغراق ارائه داد؛ اجرایی که نشان می داد او توانایی حضور جدی در سینمای شخصیت محور را دارد.

 

این نقش که او را در مرکز یک پرونده حساس اجتماعی قرار می داد به شکلی چشمگیر توانست وجه تازه ای از مهارت هایش را آشکار کند و در نهایت برای او دومین نامزدی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را به همراه آورد؛ نقطه ای که بسیاری آن را آغاز مسیر تازه ای در کارنامه سینمایی اش می دانند.

 

سوء تفاهم

سوءتفاهم درواقع اولین چراغ سبز جدی منتقدان به توانایی های پژمان جمشیدی بود؛ فیلمی فرمالیستی، چندلایه و پیچیده درباره یک گروگان گیری که مرز بین واقعیت و نمایش را عمداً مخدوش می کند. جمشیدی در این اثر از قالب های آشنای پیشین فاصله گرفت و نقشی کاملاً متفاوت، جدی و دراماتیک را بر عهده گرفت.

 

اجرای سنجیده و کنترل شده او بسیاری از نگاه های تردیدآمیز را تغییر داد و در نهایت برایش اولین نامزدی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مکمل مرد را به همراه آورد؛ نامزدی که بسیاری آن را نقطه آغاز دیده شدن توانایی های واقعی او در عرصه بازیگری می دانند.

 

یادگار جنوب

پژمان جمشیدی در این درام عاشقانه و در عین حال خشن با آن که حضور کوتاهی دارد اما نقش آفرینی اش یکی از نقاط کلیدی و اثرگذار فیلم محسوب می شود. او در قالب شخصیتی متفاوت، بعد تازه ای از توانایی اش در ایفای نقش های جدی را آشکار می کند و نشان می دهد که حتی در مقام بازیگر مکمل هم می تواند حضوری مؤثر، گیرا و به یادماندنی بر جای بگذارد؛ حضوری که به خوبی ثابت می کند دامنه بازیگری او بسیار فراتر از قالب های کمدی رایج است.

 

ماجرای دختر جوان و پژمان جمشیدی

جزئیات این رخداد حقوقی نخستین بار در گزارش های منتشر شده توسط روزنامه «هفت صبح» فاش شد. بر اساس این گزارش ها یک دختر جوان که خود را به عنوان هنرجوی بازیگری معرفی کرده بود با تنظیم شکایتی، مدعی شد که مورد آدم ربایی و تعرض جنسی توسط یک «هنرپیشه شناخته شده» قرار گرفته است.

 

شاکی در شرح ماجرا بیان داشت که این بازیگر سرشناس او را به بهانه فراهم کردن فرصت حضور در یک پروژه کاری فریب داده و سپس با اعمال اجبار، وی را به منزل شخصی اش برده و در آن مکان مورد تعرض قرار داده است.

 

با طرح این شکایت روند رسیدگی قضایی به دو بخش تقسیم شد: اتهام آدم ربایی ابتدا به دادسرای جنایی ارجاع داده شد (و در ادامه به دادگاه فرهنگ و رسانه انتقال یافت) و رسیدگی به اتهام تجاوز نیز به دادگاه کیفری یک استان تهران محول گشت.

 

سرانجام پس از تشکیل جلسه دادگاه به صورت غیرعلنی و با حضور شاکی و متهم قرار وثیقه صادرشده برای این بازیگر به قرار بازداشت تبدیل شد و وی برای طی مراحل قانونی روانه زندان شد.