بهترین فیلم های سینمایی سیاسی | 20 فیلم برتر که بر اساس واقعیت ساخته شده اند

مجموعه : اخبار سینما
بهترین فیلم های سینمایی سیاسی | 20 فیلم برتر که بر اساس واقعیت ساخته شده اند

اگر به دنبال بهترین فیلم های سینمایی سیاسی در تاریخ سینمای جهان هستید که بر اساس واقعیت ساخته شده باشند این مطلب ما را از دست ندهید.

 

سیاست همیشه یکی از داغ ترین موضوعات جهان بوده؛ از رقابت های انتخاباتی قدرت های بزرگ گرفته تا تغییرات اجتماعی در جوامع مختلف. سینما هم سال هاست که با نگاهی دقیق و گاهی جسورانه، مفاهیمی مثل قدرت، حکومت، آزادی و تقابل انسان با ساختارهای سیاسی را به تصویر می کشد.

 

اگر دوست دارید این مفاهیم را عمیق تر و ملموس تر درک کنید سینما مسیر خوبی پیش پایتان می گذارد. در این مقاله از پارس به تاریخ سینما سر زده ایم و ۲۰ فیلم سیاسی ماندگار و تأثیرگذار را معرفی و رتبه بندی کرده ایم.

 

حرکات شبانه (Night Moves)

حرکات شبانه (Night Moves)

این فیلم داستان سه فعال محیط زیست با بازی جسی آیزنبرگ، داکوتا فانینگ و پیتر سارسگارد را روایت می کند که تصمیم می گیرند برای اعتراض به تخریب طبیعت، یک سد برق آبی در ایالت اورگان را منفجر کنند. «حرکات شبانه» یک تریلر سیاسی آرام اما پرتنش است که بیشتر از اکشن، روی دیالوگ ها و فضای ذهنی شخصیت ها تمرکز دارد.

 

فیلم با الهام از فضای بدبینی سیاسی دهه ۱۹۷۰ ساخته شده و به شکلی عمیق، هزینه ها و پیامدهای تصمیم های رادیکال را به چالش می کشد. سکانس شبانه اجرای نقشه، تعلیقی نفس گیر و کاملاً تأثیرگذار ایجاد می کند.

 

شهر امید (City of Hope)

یکی دیگر از بهترین فیلم های سینمایی سیاسی که تصویری چندلایه و واقع گرایانه از سیاست و قدرت را در دل یک شهر آمریکایی ارائه می دهد فیلم سینمایی شهر امید می باشد. سیلس با مهارتی مثال زدنی داستان زندگی بیش از سی شخصیت مرتبط را دنبال می کند؛ از ثروتمندان و زمین خواران گرفته تا اقلیت های محروم، یک شهردار مشکوک، پلیسی ناآرام، فروشنده مواد مخدر و یک عضو شورای شهر اصلاح طلب.

 

خود سیلس هم در نقش صاحب یک تعمیرگاه فاسد ظاهر می شود. «شهر امید» پرتره ای دقیق از جامعه ای است که زیر فشار نابرابری و فساد، در آستانه انفجار قرار دارد.

 

رنگ های اصلی (Primary Colors)

رنگ های اصلی (Primary Colors)

این فیلم به کارگردانی مایک نیکولز، نگاهی هوشمندانه و سرگرم کننده به پشت پرده یک کمپین انتخاباتی بزرگ دارد. داستان با الهام از رقابت های انتخاباتی سال ۱۹۹۲ آمریکا شکل گرفته و نشان می دهد سیاست تا چه اندازه می تواند با آرمان گرایی در تضاد باشد.

 

جان تراولتا در نقش نامزدی ظاهر می شود که ظاهری مردمی و صمیمی دارد، اما پیچیدگی های قدرت او را در موقعیت های دشوار قرار می دهد. فیلمنامه الین می با طنزی ظریف و کنایه های دقیق، فضای فیلم را زنده نگه می دارد. روایت از نگاه شخصیتی ایده آل گرا، رفته رفته چهره واقعی سیاست را آشکار می کند و تماشاگر را غافلگیر می سازد.

 

آقای اسمیت به واشنگتن می رود (Mr. Smith Goes to Washington)

به جرات می توان گفت این شاهکار کلاسیک به کارگردانی فرانک کاپرا، یکی از صادقانه ترین و در عین حال بهترین فیلم های سینمایی سیاسی تاریخ سینما می باشد. داستان درباره ی مردی ساده دل با بازی ماندگار جیمز استوارت است که ناگهان به عنوان سناتور وارد دنیای پیچیده و فاسد سیاست می شود.

 

او در شهری گام می گذارد که آزادی و حقیقت، گاه زیر سایه رشوه و قدرت طلبی پنهان شده اند. با این حال، ایمان و پاکی شخصیت اصلی، نوری از امید و آرمان خواهی را زنده نگه می دهد. صحنه خیره شدن او به یادبود لینکلن، نمادی از میهن پرستی و انسانی ترین جنبه های سیاست است.

 

سه روز کرکس (Three Days of the Condor)

سه روز کرکس (Three Days of the Condor)

این فیلم ساخته سیدنی پولاک یکی از ماندگارترین تریلرهای سیاسی با حال وهوای بدبینی و بی اعتمادی است. حضور رابرت ردفورد و فی داناوی، جذابیتی ایجاد می کند که تماشاگر را تا پایان درگیر نگه می دارد. داستان به دنیای تاریک سازمان های اطلاعاتی آمریکا سرک می کشد.

 

جایی که حقیقت به راحتی قربانی منافع پنهان می شود. جو ترنر، تحلیلگر آرام سیا به شکلی اتفاقی از یک قتل عام جان سالم به در می برد. اما خیلی زود می فهمد خودش به هدف بعدی تبدیل شده است. فیلم با تعلیقی نفس گیر نشان می دهد در بازی قدرت، اعتماد چه کالای نایابی است.

 

سلما (Selma)

سلما یکی دیگر از دیگر از بهترین فیلم های سینمایی سیاسی می باشد که با نگاهی انسانی و تأثیرگذار، بخشی مهم از مبارزات مارتین لوتر کینگ را به تصویر می کشد؛ مبارزاتی که سال ها طول کشید تا سینمای آمریکا به طور جدی به سراغشان برود.

 

دیوید اویلوو در نقش کینگ، تصویری باورپذیر از رهبری ارائه می دهد که هم استوار است و هم پر از تردیدهای درونی. فیلم راهپیمایی های سال ۱۹۶۵ برای حق رأی را با قدرت بازسازی می کند؛ صحنه هایی که هم الهام بخش اند و هم تلخ، و نشان می دهند پایبندی به مبارزه بدون خشونت، چه بهای سنگینی دارد. «سلما» یادآور این است که تغییر، همیشه آسان و بی هزینه به دست نمی آید.

 

زندگی دیگران (The Lives of Others / Das Leben der Anderen)

زندگی دیگران (The Lives of Others / Das Leben der Anderen)

این فیلم آلمانی یکی از دقیق ترین و تأثیرگذارترین تصویرها از زندگی در یک حکومت تمامیت خواه را ارائه می دهد. داستان در آلمان شرقی سال ۱۹۸۴ می گذرد و ما را با فضای سرد و خفقان آور سازمان امنیتی اشتازی روبه رو می کند.

 

شخصیت اصلی داستان یک مأمور شنود وفادار و سخت گیر می باشد که مأموریت پیدا می کند زندگی یک نمایشنامه نویس و شریک زندگی اش را زیر نظر بگیرد. اما آنچه در ابتدا وظیفه ای اداری به نظر می رسد، به تدریج او را وارد مسیری از تردید و بیداری درونی می کند.

 

فیلم به شکلی عمیق نشان می دهد که هنر، احساس و انسانیت چگونه می توانند حتی دل سیستم های سرکوبگر را بلرزانند.

 

نمای پارالاکس (The Parallax View)

این فیلم کلاسیک آلن جی. پاکولا، یکی از شاخص ترین نمونه های تریلرهای پارانویایی دهه ی ۷۰ می باشد که از بی اعتمادی عمیق جامعه ی آمریکا پس از ترور چهره هایی مثل جان اف. کندی و مارتین لوتر کینگ تغذیه می کردند. «نمای پارالاکس» جهانی سرد و نگران کننده می سازد که در آن، حقیقت به سادگی دفن می شود.

 

وارن بیتی در نقش «جو فرادی»، خبرنگاری پیگیر و سمج، درخشان ظاهر می شود؛ مردی که تصمیم می گیرد پرونده ی ترور یک سناتور و نامزد ریاست جمهوری را دوباره باز کند. اما وقتی می فهمد شاهدان این ترور یکی یکی به شکل مشکوکی حذف شده اند تحقیقش رنگی مرگبار می گیرد.

 

ردها او را به سازمانی مرموز به نام «پارالاکس» می رساند؛ جایی که امنیت، پوششی برای تربیت قاتلان حرفه ای است و پایانش، به طرزی تکان دهنده، امید را زیر سؤال می برد.

 

آژانس شیشه ای

آژانس شیشه ای

کمتر فیلمی در سینمای پس از انقلاب توانسته مثل «آژانس شیشه ای» ابراهیم حاتمی کیا، شکاف عمیق اجتماعی و سیاسی بعد از جنگ را این قدر بی پرده و صریح به تصویر بکشد. فیلم، آینه ای روبه روی جامعه می گذارد و بدون تعارف، تناقض ها و زخم های پنهان آن دوره را نشان می دهد.

 

داستان این فیلم سینمایی حول «حاج کاظم» می چرخد؛ رزمنده ای که پرویز پرستویی نقشش را با قدرتی فراموش نشدنی بازی می کند. او برای نجات جان همرزم بیمارش، ناچار می شود یک آژانس مسافرتی را گروگان بگیرد. اما فیلم خیلی زود از قالب یک ماجرای گروگان گیری فراتر می رود.

 

«آژانس شیشه ای» رویارویی تلخ آرمان های دوران جنگ با واقعیت های سرد جامعه ی پس از آن است؛ جایی که کاغذبازی، بی تفاوتی و تغییر ارزش ها، قهرمانان دیروز را به حاشیه رانده. این فیلم، فریادی سیاسی و انسانی می باشد درباره فراموش شدن ایثار و فاصله ای که میان نسل جنگ و جامعه ی جدید افتاده است.

 

برو بیرون (Get Out)

اگر کسی هنوز فکر می کند «نژاد» دیگر مسئله مهمی در سیاست و جامعه ی آمریکا نیست «برو بیرون» به خوبی نشان می دهد که واقعیت چقدر با این تصور فاصله دارد. به ویژه پس از دوران اوباما، شکاف ها و تنش ها ثابت کردند رؤیای «آمریکای بدون تبعیض نژادی» بیشتر شبیه یک افسانه بوده است.

 

اولین فیلم جوردن پیل با جسارتی چشمگیر وحشت را به ابزار نقد اجتماعی تبدیل می کند. داستان این فیلم سینمایی سیاسی، تصویری هولناک از خودبرتربینی نخبگان سفیدپوست را می سازد؛ جایی که بدن سیاه پوستان نه به عنوان انسان، بلکه مثل یک کالا دیده می شود.

 

باید گفت فیلم سینمایی «برو بیرون» با ترکیبی هوشمندانه از طنز سیاه، تعلیق نفس گیر و وحشت تدریجی، تماشاگر را هم می ترساند و هم وادار می کند عمیق تر به واقعیت های پنهان جامعه نگاه کند.

 

انتخابات (Election)

شاید خیلی ها ریس ویترسپون را با چهره دوست داشتنی «ال وودز» بشناسند اما نقش «تریسی فلیک» در «انتخابات» یکی از تیزترین و ماندگارترین بازی های کارنامه اوست. او در قالب دختری به شدت جاه طلب ظاهر می شود که برای رسیدن به ریاست شورای دانش آموزی، هیچ خط قرمزی را به رسمیت نمی شناسد و با انرژی خستگی ناپذیرش همه را کنار می زند.

 

در مقابل متیو برودریک نقش معلمی را بازی می کند که سعی دارد جلوی این جاه طلبی را بگیرد. اما هرچه بیشتر دخالت می کند زندگی حرفه ای و شخصی اش بیشتر فرو می ریزد. الکساندر پین با طنزی تلخ و هوشمندانه نشان می دهد سیاست، چه در مقیاس یک مدرسه و چه در دنیای واقعی پر از بازی های کثیف، قدرت طلبی و رقابت های بی رحمانه است.

 

کاندیدای منچوری (The Manchurian Candidate)

کاندیدای منچوری (The Manchurian Candidate)

بدون اغراق «کاندیدای منچوری» یکی از مهم ترین، ماندگارترین و در عین حال بهترین فیلم های سیاسی سینمای دنیاست که تاریخ سینماست که در سال ۱۹۶۲ ساخته شد و هنوز هم طراوت و قدرتش را حفظ کرده است. فیلم در دل فضای جنگ سرد، به ترس عمیق جامعه ی آمریکا از توطئه، نفوذ و شست وشوی مغزی می پردازد.

 

داستان درباره یک قهرمان جنگی است که ناخواسته قربانی شست وشوی مغزی شده و در مسیری قرار می گیرد که به ترور رئیس جمهور آمریکا ختم می شود. فرانک سیناترا در نسخه کلاسیک ۱۹۶۲ نقش اصلی را بازی می کند و حضوری تأثیرگذار دارد.

 

نسخه دیگری از فیلم در سال ۲۰۰۴ ساخته شد که با حفظ ایده ی اصلی جزئیاتش را به روز می کند؛ این بار جنگ خلیج فارس جایگزین جنگ شرق آسیا شده و فرد شست وشوشده نامزد معاونت ریاست جمهوری است.

نقش مادر جاه طلب او را مریل استریپ بازی می کند؛ زنی که برای قدرت، حتی آینده ی پسرش را قربانی می کند. هر دو نسخه دیدنی اند، اما نسخه ی ۱۹۶۲ همچنان تیزتر و ماندگارتر است.

 

کاندیدا (The Candidate)

«کاندیدا» یکی از صریح ترین و هوشمندانه ترین فیلم های سیاسی دهه ی ۷۰ است؛ فیلمی که با ظاهری ساده، لایه های عمیقی از سازوکار قدرت و بازی های انتخاباتی را عیان می کند. داستان با یک مأمور انتخاباتی کارکشته به نام ماروین لوکاس (با بازی پیتر بویل) شروع می شود که به دنبال فردی از حزب دموکرات است تا مقابل سناتور محبوب جمهوری خواه کالیفرنیا بایستد؛ مأموریتی که در ظاهر، از همان ابتدا محکوم به شکست است.

 

انتخاب او به بیل مک کی می رسد؛ مردی جوان با بازی رابرت ردفورد پسر یک فرماندار سابق که هیچ امیدی به پیروزی ندارد. همین «بی شانسی» به او آزادی می دهد تا بی پرده حرف بزند و کمپینی راه بیندازد که برخلاف قواعد معمول سیاست است.

 

اما فیلم به تدریج نشان می دهد حتی صادق ترین شعارها هم، وقتی وارد ماشین انتخابات می شوند شکل دیگری به خود می گیرند. «کاندیدا» با پایانی تلخ و ماندگار، این سؤال را مطرح می کند: وقتی بازی را بردی، واقعاً چه چیزی را باخته ای؟

 

زد (Z)

زد (Z)

کمتر فیلمی پیدا می شود که بتواند خشم سیاسی، اعتراض اجتماعی و هیجان نفس گیر را این قدر دقیق و کوبنده در هم بیامیزد. «زد» فقط یک تریلر سیاسی نیست؛ فریادی است علیه سرکوب، دروغ و قدرتی که پشت نقاب قانون پنهان شده است.

 

داستان فیلم بر پایه یک واقعه واقعی یعنی ترور یک سیاستمدار چپ گرا در یونان شکل گرفته است. فیلم به جای شعار دادن با نگاهی موشکافانه نشان می دهد چگونه یک حکومت نظامی فاسد، پلیس و گروه های افراطی راست گرا را در کنار هم قرار می دهد تا حقیقت را دفن کند.

 

در مرکز این فضای آلوده یک بازپرس شجاع (با بازی درخشان ژان-لوئی ترنتینیان) ایستاده که سعی می کند لایه به لایه پرده از شبکه ی دروغ ها و تبانی های دولتی بردارد.

 

تدوین پرشتاب ریتم عصبی روایت و موسیقی فراموش نشدنی میکیس تئودوراکیس، حس خفقان، اضطراب و خشم فروخورده جامعه را به خوبی به تماشاگر منتقل می کند. «زد» تماشاگر را فقط سرگرم نمی کند؛ او را وادار به فکر کردن، موضع گرفتن و حتی عصبانی شدن می کند.

 

در نهایت «زد» بیش از آن که یک فیلم باشد یک بیانیه سیاسی است؛ اثری جسورانه علیه فاشیسم و دیکتاتوری که با گذشت دهه ها همچنان تازه، زنده و دردناک به نظر می رسد.

 

مالکوم ایکس (Malcolm X)

مالکوم ایکس یکی دیگر از تأثیرگذارترین و در عین حال بحث برانگیزترین چهره های تاریخ معاصر آمریکا است؛ شخصیتی که نامش با مبارزه بی امان علیه نژادپرستی، تبعیض و تحقیر سیستماتیک سیاه پوستان گره خورده است.

 

او که در ابتدا با نام «مالکومِ کوچک» شناخته می شد پس از آشنایی با اسلام و تغییر مسیر فکری اش به یکی از صریح ترین و رادیکال ترین صداهای عدالت خواهی در آمریکا تبدیل شد.

 

مالکوم مدتی در کنار الیجا محمد رهبر جنبش «امت اسلام» فعالیت می کرد اما به تدریج اختلافات فکری و اخلاقی او را به مسیری مستقل کشاند. این جدایی نقطه عطفی در زندگی اش بود؛ جایی که نگاه او به مبارزه، هویت و برابری انسانی عمیق تر و جهانی تر شد.

 

فیلم «مالکوم ایکس» ساخته اسپایک لی در سال ۱۹۹۲، شناخته شده ترین و مهم ترین روایت سینمایی از زندگی اوست. دنزل واشنگتن در این فیلم یکی از درخشان ترین بازی های کارنامه اش را ارائه می دهد و تصویری پرقدرت، کاریزماتیک و انسانی از مالکوم خلق می کند.

 

فیلم بر اساس زندگی نامه خودنوشت مالکوم ایکس ساخته شده و بیش از آن که بخواهد او را نقد کند به بزرگداشت مسیر فکری، شجاعت و تأثیر تاریخی اش می پردازد.

 

در مقایسه با نسخه سینمایی سال ۱۹۷۲، فیلم اسپایک لی روایت کامل تر، پرجزئیات تر و ماندگارتری ارائه می دهد؛ اثری که نه فقط یک زندگینامه، بلکه تصویری از یک دوره ملتهب در تاریخ آمریکا و صدای خشم فروخورده نسلی سرکوب شده است.

 

رقیب (The Contender)

«رقیب» یکی از آن فیلم های سیاسی خوش ساخت و کم ادعاست که بدون هیاهوی اضافه، مستقیم سراغ هسته قدرت می رود. فیلم به کارگردانی راد لوری در سال ۲۰۰۰ ساخته شد؛ اثری که با بودجه ای حدود ۱۰ میلیون دلار تولید شد و بیش از ۲۲ میلیون دلار فروش داشت. اما ارزش اصلی اش نه در اعداد، بلکه در موضوع جسورانه و روایت دقیقش است.

 

داستان از یک بحران ناگهانی شروع می شود: معاون رئیس جمهور آمریکا ترور شده و رئیس جمهور باید هرچه سریع تر جانشینی برای او انتخاب کند. همه انتظار دارند این انتخاب به «جک هاتاوی»، فرماندار ویرجینیا، برسد؛ گزینه ای امن، قابل پیش بینی و مورد قبول ساختار قدرت. اما رئیس جمهور برخلاف انتظارها، یک سناتور زن به نام لین هنسن (با بازی جوآن آلن) را برای این مقام معرفی می کند.

 

اینجاست که فیلم وارد بخش اصلی و نفس گیر خود می شود. طبق اصلاحیه بیست وپنجم قانون اساسی آمریکا، هنسن برای رسیدن به معاونت ریاست جمهوری باید رأی اعتماد هر دو مجلس کنگره را به دست بیاورد.

 

این فرآیند قانونی به میدان نبردی سیاسی تبدیل می شود؛ جایی که رقیبان، رسانه ها و سیاست مداران با نبش قبر گذشته شایعه سازی و حملات اخلاقی تلاش می کنند اعتبار او را نابود کنند.

 

«رقیب» بیش از آن که درباره یک سمت سیاسی باشد درباره هزینه زن بودن در ساختار قدرت، اخلاق در سیاست و مرز باریک میان حقیقت و تخریب است. فیلم با لحنی جدی و واقع گرا نشان می دهد چگونه سیاست می تواند به بی رحمانه ترین شکل ممکن، زندگی شخصی افراد را قربانی حفظ قدرت کند. اثری که هنوز هم با گذشت سال ها، آشنا و قابل لمس به نظر می رسد.

 

انگل (Parasite / Gisaengchung)

«انگل» شاهکار تاریخ ساز بونگ جون-هو، فقط یک فیلم برنده اسکار نیست؛ بلکه یک کالبدشکافی بی رحمانه و هوشمندانه از شکاف طبقاتی در دنیای امروز می باشد. به جرات می توان گفت انگل یکی از بهترین فیلم های سینمایی سیاسی جهان می باشد که با لحن کمدی سیاه شروع می شود. اما هرچه جلوتر می رود خنده ها آرام آرام جای خود را به تلخی و اضطراب می دهند.

 

داستان درباره خانواده فقیر «کیم» است که با زیرکی و دروغ های کوچک، قدم به قدم وارد زندگی خانواده فوق ثروتمند «پارک» می شوند. این نفوذ آرام به تدریج تبدیل به آینه ای می شود که فاصله عمیق میان طبقات اجتماعی را بی پرده نشان می دهد.

 

سیاست در «انگل» فریاد نمی زند؛ نجوا می کند. در معماری خانه ها حضور دارد، در اختلاف سطح زمین، در زیرزمین های نمور و ویلاهای غرق نور، در بویی که به سادگی پاک نمی شود و در مرزهای نامرئی اما عبورناپذیری که فقرا را از ثروتمندان جدا می کند.

 

فیلم نشان می دهد وقتی راه پیشرفت بسته باشد تلاش برای بقا می تواند به شکل هایی خطرناک، خشن و غم انگیز بروز کند. «انگل» تصویری تلخ از جهانی است که در آن همه در یک سیستم زندگی می کنند. اما هرگز در یک طبقه قرار ندارند.

 

میلک (Milk)

گاس ون سنت در «میلک» روایتی انسانی، پرشور و دردناک از زندگی و مرگ هاروی میلک ارائه می دهد؛ مردی که با شجاعت، مسیر سیاست آمریکا را تغییر داد. فیلم داستان اولین سیاستمدار آمریکایی است که آشکارا همجنس گرا بودن خود را اعلام کرد و با رأی مردم به یک مقام دولتی رسید.

 

شان پن در نقش هاروی میلک، اجرایی سرشار از انرژی، شوخ طبعی و سرسختی ارائه می دهد. میلک در این فیلم فقط یک نماد نیست؛ انسانی است پر از تناقض، امید و خستگی. او باور دارد که تغییر از دل مردم و خیابان ها آغاز می شود.

 

فیلم با استفاده از تصاویر واقعی و آرشیوی، حس مستندگونه ای دارد و به خوبی نشان می دهد که مبارزه برای حقوق مدنی، چقدر هزینه بر و خطرناک است.

 

«میلک» پر از زندگی، همدلی و در عین حال خشم می باشد. ادای احترامی صادقانه به قدرت کنش جمعی و این ایده که حتی یک صدا هم می تواند جرقه ی تغییرات بزرگ شود.

 

نبرد الجزیره (The Battle of Algiers / La battaglia di Algeri)

اگر قرار باشد در لیست بهترین فیلم های سینمایی سیاسی فقط یک اثر برای درک استعمار، مبارزه چریکی و مفهوم انقلاب معرفی شود، «نبرد الجزیره» بدون تردید یکی از جدی ترین گزینه هاست. شاهکار جیلو پونته کوروو با سبکی شبیه گزارش های خبری، روایتی تکان دهنده و واقع گرایانه از مبارزه مردم الجزایر علیه استعمار فرانسه در دهه ۱۹۵۰ ارائه می دهد.

 

فیلم نه قهرمان سازی می کند و نه طرفی را تطهیر می کند. با دقتی سرد و بی رحم، هم خشونت مبارزان انقلابی را نشان می دهد و هم شکنجه ها و سرکوب های سیستماتیک ارتش استعمارگر را. همین نگاه بی طرفانه است که «نبرد الجزیره» را به اثری ماندگار و آموزشی تبدیل کرده است.

 

قدرت فیلم در این است که توضیح می دهد چگونه فشار، تحقیر و خشونت ساختاری، جامعه ای را به نقطه انفجار می رساند. اهمیت این اثر آن قدر بالاست که سال ها بعد حتی پنتاگون هم از آن برای درک بهتر جنگ های نامتقارن و چریکی استفاده کرد. «نبرد الجزیره» فقط یک فیلم تاریخی نیست؛ درسی زنده درباره سیاست، قدرت و بهای آزادی می باشد.

 

همه مردان رئیس جمهور (All the President’s Men)

اگر قرار باشد فقط یک فیلم را به عنوان عصاره تریلرهای سیاسی دهه های ۶۰ و ۷۰ انتخاب کنیم، «همه مردان رئیس جمهور» بی تردید یکی از جدی ترین گزینه هاست. آلن جی. پاکولا، کارگردان فیلم، پس از ساخت «کلوت» و «نمای پارالاکس»، با این اثر به نقطه ی اوج سه گانه ی مشهورش درباره ی پارانویا، نظارت و توطئه های سیاسی می رسد.

 

فیلم روایت دقیق و نفس گیر یکی از مهم ترین رسوایی های سیاسی قرن بیستم است؛ ماجرایی که در نهایت به استعفای ریچارد نیکسون، رئیس جمهور آمریکا، انجامید. داستان بر تلاش های دو خبرنگار پیگیر و خستگی ناپذیر روزنامه ی واشنگتن پست، باب وودوارد و کارل برنشتاین، تمرکز دارد. رابرت ردفورد و داستین هافمن با بازی هایی کاملاً کنترل شده و باورپذیر، این دو روزنامه نگار را به شخصیت هایی زنده و ملموس تبدیل می کنند.

 

قدرت فیلم در هیجان های ظاهری یا تعقیب وگریز نیست؛ بلکه در جزئیات است. تماس های تلفنی شبانه، گفت وگوهای کوتاه اما سرنوشت ساز، یادداشت برداری های وسواس گونه و سکوت های سنگین، همگی نشان می دهند حقیقت چگونه ذره ذره و با هزینه ای سنگین کشف می شود. «همه مردان رئیس جمهور» فساد سیاسی را نه به صورت شعار، بلکه به شکل یک فرآیند پیچیده و فرساینده به تصویر می کشد.

 

این فیلم فقط افشای یک رسوایی دولتی نیست؛ بلکه ادای دینی است به روزنامه نگاری مستقل و تصویری زنده از «اتاق خبر» در دوران طلایی رسانه های چاپی، زمانی که پیگیری حقیقت می توانست تاریخ را تغییر دهد. اثری ماندگار که هنوز هم با گذشت دهه ها تماشایش هم الهام بخش و هم هشداردهنده می باشد.