بیوگرافی فرانتس بکن باوئر؛ رسوایی هایی که افتخاراتش را خدشه دار کردند

در این مطلب از پارس ناز به شرح کاملی از بیوگرافی فرانتس بکن باوئر به عنوان یکی از بزرگ ترین و ماندگارترین اسطوره های فوتبال آلمان می پردازیم. او در طول چند دهه، هم به عنوان بازیکن، هم مربی و هم مدیر نقش پررنگی در تاریخ فوتبال جهان ایفا کرده است.

همچنین به دلیل سبک منحصربه فرد بازی، رهبری مثال زدنی و افتخارات بزرگ، لقب «قیصر فوتبال آلمان» را به دست آورد؛ لقبی که هنوز هم با شنیدنش، یاد دفاع مقتدر و هوش تاکتیکی استثنایی او زنده می شود. 

فرانتس بکن باوئر کیست؟

در بیوگرافی فرانتس بکن باوئر آمده که در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۵، درست چند ماه پس از پایان جنگ جهانی دوم در مونیخ آلمان متولد شد. دوران کودکی او هم زمان با بازسازی کشورش گذشت. بکن باوئر نه تنها به عنوان یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال جهان شناخته می شود. بلکه در مدیریت و رهبری باشگاه ها و تیم های ملی نیز جایگاه ویژه ای دارد.

فرانتس بکن به همراه ماریو زاگالو و دیدیه دشان از معدود افرادی است که هم در قامت بازیکن و هم سرمربی قهرمان جام جهانی شده اند. او مسیر فوتبال حرفه ای خود را در سال ۱۹۵۴ و در سن ۹ سالگی با باشگاه «اس سی مونیخ» آغاز کرد و چهار سال بعد به بایرن مونیخ پیوست؛ تیمی که آن زمان هنوز در مسیر تبدیل شدن به غول فوتبال آلمان بود. 

زندگینامه فرانتس بکن باوئر

بیوگرافی فرانتس بکن باوئر چنین نشان می دهد که او فرزند یک کارمند پست می باشد که در مونیخ و تنها ۴ ماه پس از سقوط رژیم نازی متولد شد. کودکی او در شهری گذشت که هنوز آثار جنگ در آن دیده می شد. ابتدا طرفدار مونیخ ۱۸۶۰ بود.

اما در ۱۴ سالگی در یک تورنمنت جوانان تصمیم گرفت مسیرش را با بایرن مونیخ ادامه دهد. یکی از ماجراهای جالب زندگی اش این است که او در ۱۸ سالگی به دلیل بارداری دوست دخترش، از حضور در تیم جوانان آلمان غربی محروم شد. اما با دخالت دتمار کرامر، دوباره به مسیر بازگشت. تا سال ۱۹۶۵ همراه ستاره هایی چون گرد مولر و سپ مایر به یکی از ارکان تیم بایرن بدل شد. 

آغاز فوتبال حرفه ای فرانتس بکن

شروع فوتبال بکن باوئر در سن ۹ سالگی با باشگاه محلی «اس سی مونیخ» نقطه آغازی بود برای کشف استعداد نابش. پس از چهار سال تجربه اندوزی، در ۱۴ سالگی به بایرن مونیخ رفت که در آن روزها دومین باشگاه مهم شهر حساب می شد.

این انتقال آغازی برای شکل گیری شگفت انگیزترین فصل های تاریخ بایرن و فوتبال آلمان بود. زیرا استعداد و نگرش حرفه ای بکن باوئر خیلی زود توجه مربیان و هواداران را جلب کرد. 

بکن باوئر در بایرن مونیخ 

در بیوگرافی فرانتس بکن باوئر آمده پس از ورود او به بایرن، تنها هشت سال زمان کافی بود تا این تیم به سلطه در فوتبال آلمان برسد. بایرن توانست دو سال متوالی جام باشگاه های برتر آلمان را فتح کند و سپس قهرمانی در جام باشگاه های اروپا را جشن بگیرد.

نقش بکن باوئر در این موفقیت ها فراتر از یک مدافع بود؛ او بازی سازی از خط عقب را وارد فوتبال مدرن کرد و نشان داد دفاع می تواند آغازگر حمله باشد. دوران حضورش در بایرن با شکوفایی نسل طلایی این تیم و چهره هایی چون گرد مولر و سپ مایر همراه شد. 

باشگاه های او 

در سال ۱۹۷۷، «قیصر» پس از سال ها افتخارآفرینی، بایرن مونیخ را ترک کرد و راهی آمریکا شد تا به باشگاه نیویورک کاسموس در لیگ قهرمانی آمریکای شمالی بپیوندد. در آنجا در کنار اسطوره هایی همچون پله بازی کرد و برای توسعه فوتبال در آمریکا سهم بزرگی داشت.

بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ نیز به هامبورگ اس فا رفت و دوران موفقیت آمیزی را تجربه کرد؛ جایی که یک بار دیگر طعم قهرمانی بوندس لیگا را چشید. 

بازی فرانتس بکن باوئر در عرصه ملی

در بیوگرافی فرانتس بکن باوئر آمده که او اولین بازی ملی خود را در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۵ انجام داد و دو سال بعد در جام جهانی ۱۹۶۶ خوش درخشید. در سال ۱۹۷۱ بازوبند کاپیتانی تیم ملی آلمان غربی را دریافت کرد و در سال ۱۹۷۲ قهرمانی جام ملت های اروپا را به این کشور آورد.

دو سال بعد جام جهانی ۱۹۷۴ را در خاک آلمان بالای سر برد؛ لحظه ای که به نماد افتخار ملی بدل شد. او در ۳۲ سالگی و با انجام ۱۰۳ بازی ملی، از فوتبال ملی خداحافظی کرد. اما با وجود بازی در پست دفاع، آمار گلزنی قابل توجهی داشت: ۳ گل برای تیم جوانان، ۱۴ گل ملی، و ۸۱ گل باشگاهی. 

خداحافظی او از دنیای فوتبال 

بکن باوئر در سال ۱۹۸۴ با دنیای فوتبال به عنوان بازیکن وداع کرد. دوران بازنشستگی اش اگرچه نقطه پایان بازی های رسمی بود، اما آغاز مرحله تازه ای از تأثیرگذاری او در فوتبال به شمار می رفت. پس از خداحافظی، خیلی زود به دنیای مربیگری و مدیریت وارد شد و ثابت کرد همان قدر که در زمین خلاق و منظم بود، در کنار زمین هم می تواند موفق باشد. 

آغاز مربیگری فرانتس بکن باوئر

در بیوگرافی فرانتس بکن باوئر چنین آمده که او بین سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ هدایت تیم ملی آلمان را برعهده گرفت و آن را در جام جهانی ۱۹۸6 به نایب قهرمانی و در جام جهانی ۱۹۹۰ به قهرمانی رساند.

سپس در سال ۱۹۹۱ سرمربی المپیک مارسی شد و با این تیم قهرمانی لیگ فرانسه را تجربه کرد. در سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۶ نیز به بایرن مونیخ بازگشت و این بار به عنوان مربی، جام های داخلی و اروپایی را فتح کرد. 

انتقام ۱۹۶۶ 

در بیوگرافی فرانتس بکن باوئر چنین آمده که در جام جهانی ۱۹۶۶ با وجود بازی در پست هافبک میانی توانست ۴ گل بزند، از جمله گل تعیین کننده مقابل شوروی. اما در فینال، دوئل او با بابی چارلتون باعث شد هر دو بازیکن نتوانند درخشش کامل داشته باشند و انگلیس قهرمان شود.

چهار سال بعد در جام جهانی ۱۹۷۰، مقابل ایتالیا با دستی مصدوم بازی کرد و با وجود شکست ۴-۳ شجاعتش تحسین شد. سپس در یورو ۱۹۷۲ و جام جهانی ۱۹۷۴ به عنوان کاپیتان، تیم ملی آلمان را به قهرمانی رساند و در تاریخ فوتبال کشورش جاودانه شد.